prentje

prentje en de Zweedse Chef

2012-02-01T22:50:00.000-08:00

Het zal u niet ontgaan zijn, onze favoriete supermarkt heeft weer een actie. Een Muppetactie, dit keer. Bij besteding van 15 euro..., enfin, u kent vast het verhaal.
Zoon en ik hebben niet zoveel spaargeduld, dus wij willen die spaarkaart Meteen Vol. En dus gooi ik mijn wagentje vol met onzinproducten, waarbij we extra zegels krijgen.

Nog nahijgend staan we bij de kassa. We hebben uitgerekend dat we 3 zegels vanwege de boodschappen, en 3 zegels vanwege de actieproducten moeten krijgen. Zoon heeft alvast de Swedish Chef gepakt, onze favoriet. Langzaam overhandigt de kassameneer ons 5 zegels. 'We hebben ook gehakt, dat is een actieproduct', hoor ik mezelf zeggen. Ongelofelijk toch hoe je jezelf kunt verlagen voor zo'n stomme actie. Nou ja, ik dan. Er zijn vast ook heel veel mensen die boven dit soort geneuzel staan.

Zuchtend pakt de kassameneer (is dat dan een cassier?) het krantje erbij. De rij achter ons groeit langzaam aan. 'Ik zocht naar de 500 gram, maar die was op', ratel ik. 'Dus toen hebben we maar 250 gram genomen. Er stond namelijk bijvoorbeeld 500 gram.' Inmiddels begint de rij achter me wat ongeduldig te worden. 'Nee mevrouw, het betreft alleen het gewone gehakt', zegt de kasjee langzaam articulerend. 'U heeft mager gehakt.' ~~Ik krijg zin om het gehakt naar zijn hoofd te gooien.~~
En dus druipen we maar weer af.

En ja, inmiddels zwaait de Zweedse Chef de scepter over onze keuken, na een volgend bezoek aan de grootgrutter.
Zijn specialiteit? Zweedse gehaktballetjes.
Van mager gehakt.

prentje: 'These are a few of my favorite things'

2012-02-01T06:01:00.000-08:00

prentje en het Gemeentemuseum

2012-01-29T09:35:00.000-08:00

Dat ze het nou nog niet begrijpt, hè. Minstens 1 keer in de maand word ik meegesleept naar zo'n stom museum. Wat doe ik nou weer in Den Haag? Omdat zij vroeger nooit naar een museum ging, hoef ik toch niet steeds te gaan? Als ze maar weet dat ik alleen maar mee ben omdat we hierna naar de McDonalds gaan. Kijk, nou probeert ze me aan het lachen te krijgen. Ik doe gewoon mijn handen voor mijn ogen.

En dan al die stomme poppenhuizen, een hele tentoonstelling hebben ze er mee ingericht. Ik snap echt niet wat ze daar aan vindt. Ze is toch al bijna 40? Andere moeders hoor ik nooit over poppenhuizen.

En een foto's die ze maakt, niet te geloven. Wel meer dan 100, volgens mij. Op deze manier staat ze er zelf nooit op. Maar dat vindt ze niet zo erg. O, nu staat ze er toch op. En ook weer niet.

Trouwens, ik weet helemaal niet wie prinses Mabel is. Wat maakt het me dan uit dat dit haar trouwjurk is?

Ik ben er nu echt klaar mee. Als ze me zoekt; ik zit in de museumwinkel. Daar hadden ze volgens mij een kinderhoekje.

Hmm. Ik weet opeens hoe ik haar duidelijk kan maken dat ik er geen bal aan vind.

Dan weten jullie wel mijn naam, maar die moeten jullie meteen weer vergeten, ok? Komt ze er aan?'

prentje en de date

2012-01-28T08:48:00.000-08:00

Omdat Zoon al om 9.30 uur op een partijtje werd verwacht, hadden Man en ik opeens een halve zaterdag om samen in te vullen. 'Zullen we daten?', stelde ik voor. Want ook al ben je bijna veertig en al tig jaar bij elkaar, je moet de romantiek er een beetje in houden, toch?

Trouwens, nog even over dat bijna 40: dank voor alle bemoedigde woorden. Het helpt echt, moet ik zeggen. En ik heb zelf ook het gevoel dat ik beter in mijn vel zit dan op mijn 20ste. Ik heb ook meer sjans dan toen ik 20 was, maar dat kan ook zijn omdat mijn haar langer is.

Soms moet je er niet teveel achter zoeken.

Anyway, terug naar de date. In onze eigen stad Utrecht, want zoveel tijd hadden we nu ook weer niet. Tip voor alle Utrechtbezoekers die met de trein aankomen: probeer zo snel mogelijk Hoog Catharijne te verlaten. Daar wordt niemand blij van. Sla bij de eerste mogelijkheid rechts af, en betreed het centrum via de Zadelstraat.
Wij liepen vervolgens richting de Dom voor onze favoriete kleine boekwinkel, waar ik het boek 'Wallpaper' in de ramsj scoorde voor nog geen 8 euri.
Daarna volgde een bezoek aan de Dille & Kamille, want dat is tegenwoordig het adres om mooie kaarten te vinden, deze zijn van Sukie:

Ga vervolgens de hele Oude Gracht af, voor onder andere fantastische kringloopwinkels (helaas nog niet open op het tijdstip dat wij er waren).

Als vanzelf staat u dan voor de Katoenfabriek, waar ik een vestje en t-shirt in de uitverkoop kocht (en eigenlijk wel de hele winkel wilde kopen) :

Toen werd het tijd voor koffie en taart, bij een fijn tentje in de Twijnstraat, een van de leukste straatjes van Utrecht. Vroeger woonde ik hier achter, op de Tolsteegsingel om precies te zijn, maar toen was de Twijnstraat nog niet zo leuk als nu.

En zo naderde we ons einddoel van onze date: de bioscoop in het Louis Hartlooper Complex voor de prachtige film 'A week with Marilyn':

En voordat u nu denkt dat mijn leven een Grote-Pannenkoek-Met-Suiker is: op de terugweg in de trein botsten we tegen het complete verjaardagspartijtje op; hing Zoon natuurlijk als enige aan de stangen, en moest ik op de parkeerplaats een brullend mannetje troosten dat met zijn hand tussen de autodeur was gekomen.

All magic gone.

prentje en het poppenhuis

2012-01-27T03:22:00.000-08:00

'Onze dochter speelt liever met auto's', lees ik op Marktplaats. Kijk, alleen al om zo'n zin ben ik bereid om iemand van zijn poppenhuis af te helpen.

En als het dan ook nog eens een seventiesachtig design poppenhuis is, is dat mooi meegenomen. Plus het feit dat het heel goed past in ons huis met die frisse, neon-achtige kleuren. En het bovendien naadloos aansluit bij mijn Hema-spullen, zowel de grote (vloerkleden) als de kleine (poppenhuismeubeltjes). Ze zouden het volgens mij zo in hun collectie op kunnen nemen.

En dan had ik nog bedacht dat Zoon het heel misschien ook leuk zou vinden. Als ik de trap afloop, zie ik dat hij inderdaad voor het poppenhuis zit. 'Wat fijn; je speelt met het poppenhuis!', roep ik enthousiast. 'Ja mam, ik heb er een geweldige skatebaan van gemaakt', zegt hij blij.
En ik zie een Legopoppetje op een skateboard met een noodgang via mijn eettafelstoel zo door het open raampje het designpoppenhuis invliegen.

Ok, misschien speelt hij er niet helemaal mee zoals ik het gedacht had.

Maar we hebben er in ieder geval elk op ons eigen manier veel plezier van.

prentje en het cadeau

2012-01-25T22:51:00.000-08:00

Over 2 maanden word ik 40 (24 maart om precies te zijn). Dat vind ik nogal een eh, Ding. Veertig is wel heel erg volwassen. Dan word je toch wel geacht de zaken flink op een rijtje te hebben.
Ga ik werk maken van mijn creativiteit? En hoe ga ik dat aanpakken? Beleef ik er dan nog net zoveel plezier aan? Kan ik nog steeds in een rood-met-witte-stippen jurk met blauwe wolkenkniekousen de straat op? Moet ik me niet eens een volwassenere kledingstijl aanmeten?
Aan de andere kant: ik ben toch ook wel heel volwassen? Ik heb een kind, een huis, een auto en elkaar.

Gelukkig zitten dit soort Belangrijke Levensvragen mijn creativiteit niet in de weg. Sterker nog, ik heb meer ideeën dan ooit tevoren.
De bel gaat als Zoon en ik in onze gezamenlijke 'fotobattle' zitten.
'Nou, die mevrouw van Marktplaats heeft mijn bestelling mooi ingepakt', zeg ik tegen Zoon als hij binnen komt met een rood pak. 'Pak maar uit', zeg ik, terwijl ik achter de camera ga staan. Uiterst beheerst pakt Zoon het cadeau uit. Als ik de kaart zie, bedenk ik me dat er maar 1 is die mijn smaak zo goed kent.

Zij heeft me een prachtige, zelfgemaakte sjaal gestuurd. Alvast voor mijn 40ste verjaardag.

'Een blije, kleurige sjaal voor het kind in jezelf', leest Zoon hardop voor van de prachtige kaart en doet de sjaal om. Even word ik overstroomd door een intens geluksgevoel. Zo blij met zulke lieve mensen in mijn omgeving. Met mijn prachtige Zoon. Met alle creatieve plannen. Wat zeur ik dan toch om zo'n getal?

Nou, en nu dacht ik zo hè, u stuurt me leuke verjaardagscadeaus de komende tijd, en ik besteed er aandacht aan op mijn blog.

Nee hoor, dat laatste is een grapje. Echt.

prentje en de uitdaging

2012-01-25T03:19:00.000-08:00

'Wanneer beginnen we nou een aan mijn blog?', vraagt Zoon als er weer een Marktplaatsbestelling binnen komt. 'Misschien kun je eerst gastblogger worden', antwoord ik (ideetje van juf Kim).

Tevreden kijk ik naar mijn jaren '60 meubeltjes. Wat hou ik toch van die sfeer. Ik loop naar de keuken om een glas water te halen, en kom nog nagenietend de kamer weer in.

Opeens zitten er twee konijnen op mijn designstoeltjes, taart te eten met een soort hamster. Zoon staat er schaterlachend naast.

'Dit is een uitdaging', zeg ik tegen hem. 'Morgenochtend fotografeer ik de meubeltjes in mijn stijl, en 's middags mag jij ze neerzetten. Met zoveel Gomu-gummetjes als je maar wilt. En dan fotografeer je ze zelf ook, en ik zet de foto die jij uitkiest op mijn blog.'

Strijdlustig kijkt Zoon me aan. We gaan de battle aan, wij twee, met u als publiek.

Dit was dus mijn bijdrage, de gastblogger gaat vanmiddag los (tenzij hij opeens vanmiddag toch met een vriendje wil spelen, ze zijn zo wispelturig hè, die kunstenaars).

....

En dit is Zoon's foto. Ja, mensen, ik weet dat ik ben verslagen. Hij is nu bezig om een lijst met thema's te maken. Bovenstaande foto heeft als onderwerp "eten" mee gekregen.
'Mam, hoe vaak schrijf je eigenlijk op je blog?'

Ik denk dat ik wel kan inpakken.

prentje en de 3d-illustratie

2012-01-23T22:45:00.000-08:00

prentje en de kaarten

2012-01-22T23:22:00.000-08:00

Tja, en nu wilt u natuurlijk weten hoe het bezoek aan de Swan Market in Rotterdam gisteren is verlopen. Eerlijk gezegd viel de markt zelf een beetje tegen. Gelukkig hadden Vriendin en ik het erg gezellig samen, maar de markt zelf was niet zo - hoe zeg ik dat aardig - vernieuwend, op een paar kramen na. Tenzij u een pakketje Figuurzaag-je-eigen-Winnie-de-Poe het toppunt van hip vindt.

Even stond ik te twijfelen bij een wolk-ring, maar toen toeterde Vriendin 'We-Zouden-Toch-Niets-Kopen' in mijn oor. O ja, dat was ook zo.

Gelukkig had ik de week ervoor bij Feito Com Amor mijn slag kunnen slaan. Want naast de befaamde letterbak heb ik ook fantastische kaarten gekocht. Bovenstaande bijvoorbeeld, van de talentvolle Lieke van der Vorst (Liekeland). De echte kaart is een stuk langer, trouwens. Ze heeft ook de huidige etalage van Feito Com Amor ingericht.

En wat dacht u van deze?

Deze prachtige kaart is van Lisa Manuels, notabene uit Rotterdam zelf.

Even doorgaan nog? Nou vooruit, nog eentje dan.

Deze beauty is van http://www.franjedesign.nl/. Ik heb er ook nog een met Roodkapje. Het leuke van deze kaarten is dat ze achterop ook nog een gimmick hebben. Zo zit Roodkapje op de achterkant in de buik van de wolf. De kaart van Lieke heeft overigens ook nog een paar potjes op de achterzijde.

Fijne inspiratie dus, meer dan op de markt.

Hoewel ik toch nog een beetje spijt heb van de wolk-ring.

prentje op weg naar de Swan Market

2012-01-22T01:54:00.000-08:00

Sorry, even geen tijd om te schrijven. Ik ga zo naar de Swan Market met haar.
Goede voornemen: ik ga niet zoveel kopen, ik ga niet zoveel kopen, ik ga...

prentje en de Oude Meesters

2012-01-21T05:52:00.000-08:00

prentje en Zoon's interesses

2012-01-20T12:20:00.000-08:00

Het leek me altijd zo leuk als je dezelfde hobby's deelt met je kind. Nu houdt Zoon van Pokemon, tv kijken, DS spelen en nog meer tv kijken. Nou ja, en waar ik van houd is inmiddels wel duidelijk voor u (als u met enige regelmaat mijn blog leest).

Weinig overeenkomsten dus, op dat vlak. Tot vorige week. Opeens kroop Zoon achter de camera om zijn Lego te fotograferen. Opeens vielen er termen als "mooi licht".
Ik wist niet wat ik hoorde.

En mijn letterbak had hij ook al in beslag genomen, zoals ik u al eerder melde.
'Het lijkt me handiger als ik al jouw spulletjes eruit haal, zodat ik mijn Gomu-gummetjes een beetje mooi bij elkaar kan zetten', zei hij. En begon ze ijverig te sorteren.

Nu wil hij een eigen blog beginnen.

Het moet niet gekker worden.

prentje en Thé Tjong-Khing

2012-01-19T11:14:00.000-08:00

'Wat ga jij eigenlijk doen als de leerkrachten studiedag hebben?', vroeg de moeder van een vriendje van Zoon van de week. 'Ik heb vrij genomen en ga naar het Kinderboekenmuseum in Den Haag', antwoordde ik haar. 'Ga je mee?'

Het Kinderboekenmuseum verdiende een herkansing nadat ik vorig jaar niet zo enthousiast was over de 'Slurper', een soort 'armband' die je voor verschillende scanners kunt houden om spelletjes te activeren.
Nu is Zoon bijna een jaar ouder, en was hij iets vatbaarder voor de Slurper. Daarnaast waren we met vier kinderen, en was het dus leuker om de spelletjes te spelen. Bovendien hadden we de luxe van een privé-museum, want er was verder niemand. We hoefden dus nergens te wachten.

'Natuurlijk is het leuk als een museum iets toe kan voegen, door bijvoorbeeld bepaalde onderdelen van een verhaal levensgroot uit te beelden', lees ik in mijn 'recensie' van vorig jaar.
Nou, ik werd op mijn wenken bediend. Boven het eigenlijke Kinderboekenmuseum is een geweldige tentoonstelling ingericht van Thé Tjong-Khing. Ik was al eerder naar een tentoonstelling van deze illustrator (in het Zuiderzeemuseum) en dat was toen een beetje statisch.

De tentoonstelling 'Thé Tjong-Khing: van strip tot sprookje' maakt alles goed. Deze tentoonstelling klopt van A tot Z. Een inspirerende film over zijn leven (prachtig vormgegeven), een speurtocht voor kinderen, nagebouwde elementen uit zijn bekendste boeken (waardoor je in verschillende werelden loopt) en creatieve vondsten (vloerbedekking in de stijl van de illustraties) maken van deze tentoonstelling een fantastische belevenis.

De enige teleurstelling had ik zelf veroorzaakt: ik had mijn fijne camera niet mee. En met de mobiele telefoon komt deze tentoonstelling niet voldoende uit de verf.

Dus ik ga nog een keer terug, heb ik besloten. Zie ik u daar?

prentje en het pakje

2012-01-18T05:52:00.000-08:00

'Heb je een grote brievenbus?', vraagt de mevrouw bij wie ik net op Marktplaats retro meubeltjes heb besteld. Ik voer tegenwoordig de raarste conversaties via Marktplaats.
'Geen idee', antwoord ik, 'ik woon in een nieuwbouwhuis.' 'Het komt in orde', zegt mevrouw Marktplaats.

Twee dagen later. Ik ben op zoek naar het afhaalbewijs van mijn bestelling. De postbode stond gisteren voor niets op de stoep. Ik bel Man maar eens. Die is volgens zijn collega koffie halen. Ik bel Man ongeduldig op zijn mobiel. 'Dat afhaalbewijs heb ik al bij het oud papier gegooid', zegt Man. 'Ik zag een envelop op tafel liggen, dus ik dacht dat je het al opgehaald had'. Ik beken Man ~~maar niet~~ dat dit een andere Marktplaatsbestelling is, die wel door de brievenbus kon.

Ik spit de hele bak oud papier door en vind van alles, maar geen afhaalbewijs. Ik bel Man maar weer. 'Heb je het niet toevallig in de vuilnisbak gegooid?', vraag ik Man nog ongeduldiger. 'O ja', zegt Man.

'Nee hoor, mevrouw', zegt de meneer van het postkantoor annex boekhandel aan de telefoon. 'U hoeft van mij niet de hele vuilnisbak te doorzoeken. U heeft vast wel iets leukers te doen. Neem uw legitimatiebewijs maar mee, dan komt het helemaal in orde.'

Het is druk bij het postkantoor. Het meisje achter de balie staat met een rood hoofd te bellen met de technische dienst. Het scanapparaat doet het niet, en opgehaalde bestellingen moeten ook worden gescand, volgens haar. 'Ik ga wel eerst boodschappen doen', zeg ik tegen het meisje met het rode hoofd.

Als ik terugkom, is ze nog steeds aan de telefoon met de technische dienst. Ze ziet inmiddels een beetje paars. 'Nee, dat is hier helemaal ingebouwd', hoor ik haar zeggen. Vervolgens verdwijnt ze bijna volledig in een laag kastje. 'Die stekker zit er niet in', hoor ik haar zeggen. Ik zie het apparaat op de toonbank oplichten. 'Het duurt een minuut of vijf voor ie opgewarmd is', zegt ze.

Ik blader door wat roddelbladen tot het apparaat is opgewarmd. De tijd begint inmiddels te dringen, want ik moet Zoon van school ophalen. Ik loop terug naar het meisje. Het apparaat is weer bij de tijd. Ik geef mijn naam en adres aan het meisje. Ze loopt naar achteren. 'O, dit pakje hoefde niet te worden gescand', zegt ze. 'Maar er zit trouwens wel flinke strafport op.'

En nu gáááááát u allemaal die foto hierboven leuk vinden.
(inmiddels ook een beetje aangepast). (O, en nu alweer. Kan niet meer ophouden.)

prentje en kleine uil

2012-01-15T23:02:00.000-08:00

'Niet alles dat je op je blog schrijft, gebeurt toch echt?', vraagt Zus. 'Je was toch niet werkelijk het boek "Mama kwijt", werkelijk kwijt? Dat klinkt te mooi, met die titel.'

Helaas zus, mijn blog is een weergave van mijn werkelijke leven. Niet mijn hele leven. Want hoe interessant is het voor u om te lezen dat ik keelpijn/hoofdpijn/teenpijn heb? Niet dat ik dat heb nu, maar voor het idee dan, hè. En dus was ik "Mama kwijt", echt kwijt. Maar nu heb ik het boek weer gevonden (na 2 dagen zoeken). Ik had het gewoon te goed opgeruimd, dan gaat het mis.

Elk jaar maken Zus en ik er een soort wedstrijdje van wie als eerste het Prentenboek van het Jaar heeft, met vingerpoppetje. Inmiddels hebben we "Anton kan toveren", "Fiet wil rennen" en "Kleine muis zoekt een huis" in de kast staan. Deze vingerpoppetjes zijn inmiddels euh, kwijt, hoewel ik wel de muts van "Anton kan toveren" net vond.
Inmiddels kan ik zevenjarige Zoon niet meer als excuus gebruiken voor de aanschaf van deze kinderboeken, dus kom ik er rond voor uit: ik koop ze voor mezelf. En een beetje voor u. Zodat ik het met u kan delen.

Dit jaar is het de beurt aan "Mama kwijt" van de Ierse illustrator Chris Haughton. Dit fantastische kinderboek is terecht gekroond tot Prentenboek van het jaar 2012. Het verhaaltje is vrij simpel, kleine uil valt uit de boom en is mama kwijt. Eekhoorn helpt hem ijverig zoeken, en komt met allerlei "moeders" aanzetten. Uiteindelijk worden mama uil en kleine uil verenigd, en valt kleine uil prompt op de laatste pagina weer uit de boom, zodat het verhaal min of meer weer opnieuw kan beginnen.

De kleuren zijn een beetje seventies, met veel oranje, groene en paarse kleurvlakken. Ook het gekozen lettertype past goed bij de uitstraling van het boek. Kortom, opnieuw een aanrader.

Zus heeft overigens dit jaar gewonnen (en ook dat is echt waar).

prentje en de nichtjesdag

2012-01-15T02:50:00.000-08:00

Met 5 nichtjes (waaronder 1 aangetrouwde) 1 tante, 1 moeder en 1 Zus vierde ik nichtjesdag. Ik heb dus een heleboel nichtjes, die ik eigenlijk nooit zie. Reden voor Zus om een nichtjesdag te organiseren.

'Waar komen toch al die mannen vandaan?', vroeg ik verbaasd aan Zus terwijl we van het strand liepen, na een prachtige strandwandeling in de zon. 'Tja', zei Zus laconiek, 'ik heb op Facebook gezet dat we vandaag een nichtendag organiseren. Dus die komen daar allemaal op af.'

En wat was het leuk om al die nichtjes (allemaal zussen, behalve de aangetrouwde dus) weer eens een keer te ontmoeten. Wat een hartelijke en sociale vrouwen. En wat zijn ze lief voor hun moeder. De moeder-dochterrelatie is vaak wat euh, ingewikkeld (ik ben bijvoorbeeld een echt vaderskindje) maar daar hadden deze dames geen last van.

Allemaal familie, allemaal dezelfde genen.
Met de een deel ik enkele neurotische karaktertrekjes, met de ander de liefde voor rommelmarkten.

Bij de Zilte Zoen genoten we van een heerlijke High Tea, die opgesplitst was in een hartige en een zoete ronde. Tussendoor konden we even het dorp in. Een ging op zoek naar een tafelkleed, de ander dook de boekwinkel in. Eentje rende de klimduin af, een ander speurde naar een bloemenzaak.

Allemaal familie, allemaal dezelfde genen.
En allemaal verschillend.

prentje en het kleine Mexicaanse huis

2012-01-13T23:52:00.000-08:00

prentje en Marktplaats

2012-01-13T04:53:00.000-08:00

Eigenlijk wilde ik vandaag een heel ander logje schrijven. En wel over het kinderboek 'Mama kwijt.'
Maar dat kon ik nergens vinden. Ik heb het van de week aan Zoon voorgelezen, en sindsdien is het verdwenen. Verzwolgen in de enorme berg boeken. Dus vandaag niet mama kwijt, maar boek kwijt. Of eigenlijk beter gezegd: spullen kwijt.

We hebben namelijk te veel spullen. We zijn alledrie verzamelaars, met als gevolg dat het huis van onder tot boven vol met Dingen staat. En terwijl ik overal liep te zoeken naar Mama kwijt, dacht ik: 'dit moet anders'. In plaats van spullen van Marktplaats kopen, gaan wij eens spullen op Marktplaats zetten. Dat waren we al een tijdje van plan, maar tot nu toe waren we steeds te ~~lamlendig~~ druk om dit te doen.

Ik begon met de nieuwe winterjas van Zoon van Sissy Boy. In een impuls gekocht, maar het bleek een meisjesjas te zijn. Ik maakte wat foto's van de jas met het label er nog aan en plaatste de jas.
Na een kwartiertje ging ik eens kijken. Ik droomde ondertussen van verhitte hippe mama's die over elkaar heen buitelden met biedingen. Ach, wat zou ik rijk gaan worden van Marktplaats. In elke kamer waar ik was, spiedde ik om me heen of ik nog iets kon verkopen.

"0 biedingen en inmiddels op pagina vier". Wat was dit nou? Wie kijkt er nou op pagina vier? 'Waarschijnlijk wordt kinderkleding zoveel aangeboden dat je in no-time naar de vierde pagina zakt', zei ik mistroostig tegen mezelf.

Ik moest het maar eens met eens met een ander product proberen. Sinds wij hier wonen, hebben we behang over. Mooi behang: het lijstjesbehang van Eijffinger en kinderkamerbehang van Onszelf. Nog in het plastic. Kleine misrekening gemaakt met het meten van de oppervlakte, niet onze sterkste kant.
Ik maakte wat foto's van de rollen in het plastic en van hoe het hier op de muur zit, en raakte weer wat enthousiaster. Misschien moest ik ook eens op de Zolderjungle kijken.

Ik trok mijn survivalpak aan, zocht mijn kapmes en baande me een weg door de jungle op zolder. Wat stond daar nu? Ik zag twee lijsten, meeverhuisd van ons vorige huis, en helemaal nog in het bubbeltjesplastic. Voorzichtig trok ik het plastic eraf. En vond twee schitterende etsen/lino's/zeefdrukken (even vragen aan juf Kim) van een circus en twee cabines op het strand.

Opeens herinnerde ik me weer dat Man deze jaren geleden tijdens een Open Atelierroute van een kunstenaar had gekocht. Ze zijn trouwens gesigneerd, maar ik kan de handtekening niet goed ontcijferen.
Wat een vondst! En wat kent Man me toch goed, want deze stammen uit de tijd voor mijn circus- en strandhuisjesliefde.
Alleen de lijsten pasten niet zo goed.

Hmm. Laat ik maar eens op Marktplaats kijken of ik mooie lijsten kan vinden.

Blijkbaar ben ik toch een betere koper dan een verkoper.

prentje in Breda

2012-01-11T09:50:00.000-08:00

Met haar had ik een heerlijke dag in Breda. De bedoeling was dat we het 'voorheen Grafisch museum' zouden bezoeken, maar dat hebben we niet gehaald. De koffie ging over in de lunch, de lunch ging over in winkelen en toen was het zo maar vijf uur, sluitingstijd van het museum.
Onze gesprekken gaan van elementaire levensvragen over in de nieuwe collectie van Ferm Living.
Wat ben ik blij met haar.

Samen winkelen kunnen we ook heel goed. We kennen elkaars smaak, en hebben aan een half woord genoeg.
Naast het museum hadden we een ander doel (wel gehaald): de fantastische winkel Feito com amor. En daar zag ik 'm: de ideale letterbak.
Thuisgekomen werd deze meteen vol gezet door Zoon en zijn vriendje, waardoor het geheel wat minder euh.. stylish werd dan ik in mijn hoofd had.

Maar dat maakt ook niks uit. Zelfs vol Gomu-gummetjes blijft ie leuk.

prentje en Teddy

2012-01-10T09:21:00.000-08:00

Zoon heeft een knuffelbeer, Teddy. En zoals het een jongen van zeven betaamt, vindt hij het en af en toe heel leuk om met Teddy te gooien. En op andere momenten is hij heel zorgzaam, omdat Teddy bijvoorbeeld verkouden is. Dan krijgt hij een dekentje over zich heen.

'Vindt Teddy het wel leuk dat hij soms dwars door de kamer vliegt?', vraag ik Zoon, helemaal in mijn beren-oma-rol. 'Daar voelt Teddy niets van', zegt Zoon resoluut. 'Want dan zet ik hem gewoon "uit".'

En om te demonstreren hoe dat gaat, drukt Zoon op Teddy's neus. Zo gaat Teddy dus uit.
'En als ik weer met hem wil knuffelen, zet ik hem weer "aan", gaat Zoon verder.

Dat moet toch heerlijk zijn, dat je soms op "uit" staat, en op andere momenten op "aan".

Ik heb vaak het gevoel dat ik meer van Zoon leer, dan andersom.

prentje en het behang

2012-01-08T09:52:00.000-08:00

Dacht u even dat er alleen in het kleine huis werd geklust, hè. Ik kan u vertellen dat er ook in het grote huis niet wordt stilgezeten.

Toen wij hier een jaar of vijf geleden kwamen wonen, werd het ons afgeraden om te stucen. Omdat het een nieuwbouwhuis was, zouden de muren nog kunnen uitzetten. De keuze viel op behang, maar dan ook wel hip behang. Ik ben fan van het merk Onszelf, dus bijna alle muren kregen behang van dit merk.

Mijn lieve schoonvader trok bijna een week bij ons in om al het behang op de muur te krijgen. Dit had twee redenen: 1) de meeste behangetjes hadden een patroontje en 2) schoonvader is erg precies. Dus het was een enorme klus.

Zo was ik voor Zoon's kamer geïnspireerd door deze foto van Onszelf:

En dit idee hebben we zelf uitgevoerd. (Oké, schoonvader heeft de helikopters netjes naast elkaar geplakt, zodat de grijze en de witte nu op dezelfde hoogte vliegen, en de band met magnetische verf is niet helemaal goed uit de verf gekomen, met als gevolg er geen speldenknop aan blijft hangen, maar het resultaat is nog steeds leuk.) Ik had zelfs de blauwe zak van Gewoon aangeschaft.

Ik ga nog even verder met de rondleiding: we hebben hertjes van Eijffinger in de hal en we hadden hippe delftsblauwe figuurtjes in de keuken (jazeker, vijf jaar geleden was delftsblauw nog hip. Inmiddels is het zelfs bij Blokker in de uitverkoop).

De muren in de woonkamer kregen drie soorten behang van Onszelf: een met een soort metalickleurige bloemen (die je alleen zag als het licht er op een bepaalde manier op viel) een met gestreept banen in twee kleuren wit, en een soort aaibaar, fluweelachtig behang. Omdat er bij de trap in de kamer al lijstjesbehang hing en het zelfs mij te ver ging om dit te combineren met de metalic bloemen, kreeg deze muur het aaibare witte behang. Helaas hadden we hierbij geen rekening gehouden met Zoon, die bijna gedachteloos zijn nageltjes zette in het behang als hij op de bank zat. Dit was dus niet zo'n geweldig idee. (De metalicbloemen zijn overigens ook al verdwenen als gevolg van een flinke lekkage, net als de delfsblauwe figuren).

Maar goed, omdat binnenkort onze nieuwe bank arriveert (een blogbericht op zichzelf), leek het ons een goed idee om nu de aaimuur nu aan te pakken.

Maar wat zou er op moeten komen? Mij leek dit een goed plan (foto ook van Onszelf):

Maar ik woon hier niet alleen hè. En ik krijg altijd al opmerkingen als 'vindt Man dat allemaal goed?', dus ik dacht, laten we 'm maar gewoon wit verven.

Het behang bleek uit twee lagen te bestaan. De toplaag ging er easy peasy vanaf. Dan zou ik zeggen: prima, witte verf erop en klaar. Maar zo zit Man niet in elkaar (die lijkt op zijn vader). Dus nu heeft Man vanmiddag de onderste laag er ook afgehaald, gaat het vervolgens opnieuw behangen, en daarna nog een keer verven (hij heeft nog een paar vrije dagen). De schat.

En waar Zoon en ik ondertussen waren? Wij waren gevlucht naar kasteel de Haar, waar we een geweldige sprookjesrondleiding volgden met vriendin N en haar zoontjes (helaas mochten we niet fotograferen in het kasteel).
Verschillende acteurs voerden in de overdonderde (behangen) kamers in prachtige kostuums korte toneelstukjes op, die betrekking hadden op sprookjes.

En nadat we afsluitend gezellig geborreld hadden, stuitte ik buiten op een hertenkampje.

Hmm. Misschien is het hertjesbehang van Onszelf toch leuk voor in de keuken?

prentje en het huis

2012-01-07T01:32:00.000-08:00

prentje en Muis Mus

2012-01-06T05:55:00.000-08:00

Weer een illustratieboek? Ja, mensen, weer een illustratieboek.
En wat voor een.

Toen ik vorige week in mijn favoriete boekhandel was, viel mijn oog op dit boek: 'Een nieuw huis voor Muis Mus. Avonturen in Huis Sonneveld'. In 2008 bestond het Huis Sonneveld in Rotterdam 75 jaar (een monument van het Nieuwe Bouwen). Voor een aantal organisaties, waaronder het Nederlands Architectuurinstituut, een reden om een fantastisch boek uit te geven, in samenwerking met De Designpolitie en Hanne Hagenaars. En omdat het inmiddels 2012 is (vorige week nog 2011) lag dit boek inmiddels in de ramsj. Vandaar de prachtige oranje sticker, die ik er op heb laten zitten omdat het ook wel past bij dit boek.

Deze parel combineert een hoop liefdes van mij: (binnenhuis)architectuur, fotografie, retro en illustraties. Schoonheid zit in het verval, las ik vanmorgen in de krant, en hoewel het huis heel goed is onderhouden, zie je wel dat het om een oud huis gaat. Wat het voor mij (als Vinex-bewoner) alleen maar mooier maakt.

Nog heel kort het verhaal (of eerlijk gezegd een citaat van de achterflap, want ik moet bekennen dat ik het boek nog niet gelezen heb, ik ben vooral van de plaatjes, hè): 'In mei 1933 gaat de familie Sonneveld in haar nieuwe stadsvilla wonen. De familie neemt een radicaal besluit, ze laat al haar spullen achter in het oude huis en richt de villa totaal nieuw en modern in.'
En blijkbaar is het huis grotendeels in tact gehouden, en wordt het nu onder andere bevolkt door Muis Mus en Rots de Leeuw.

Ik zeg nu even niets meer, en laat de beelden spreken. Veel plezier.

prentje en het pop-upboek

2012-01-05T10:58:00.000-08:00

Het was een beetje een rare week. Ik had niet meer zoveel vakantiedagen, wat betekende dat ik deze week gewoon weer aan het werk moest. Elke ochtend kuste ik mijn mannen goedendag - die dan nog lekker in hun ochtendjas beneden zaten - om in de auto te stappen. Ik voelde me bijna een soort van carrièrevrouw. Alleen het mantelpakje en de pumps ontbraken nog (~~en waarschijnlijk de juiste carrièrementaliteit. En ook de juiste auto, trouwens~~).

En op mijn vrije dag wilde ik wat leuks met Zoon doen, wat erop neer kwam dat er weinig 'prentjetijd' was.

Gelukkig had ik vorige week al het prachtige pop-up boek Roodkapje in huis gehaald van een van mijn ontvangen boekenbonnen. Voor deze tip ben ik geheel schatplichtig aan haar, want hier zag ik dit prachtige boek.
Ik wilde het niet alleen hebben vanwege de prachtige, bijna herfstachtige, pop-ups; ik ben de afgelopen weken op mijn cursus zelf bezig geweest met een 3d illustratie van Roodkapje. Volgende week hoop ik 'm af te maken, om deze vervolgens met jullie te delen (als ik 'm mooi genoeg vind). En Roodkapje is natuurlijk een all-time favourite.

Sowieso altijd een beetje rare tijd, vindt u niet? Alsof de storm is gaan liggen na die drukke feestmaand - behalve buiten dan.

En dan heb je altijd de Kuskwestie. Wie zoen je wel tijdens het gelukkig nieuwjaar wensen, en wie niet? Vooral met collega's vind ik dat altijd een tikkeltje ingewikkeld.

Maar goed, genoeg om over te peinzen dus. Tijdens zo'n peinsmomentje kijkt Zoon me aandachtig aan.

'Mam, wat doe je serieusachtig. Chillax een beetje', zegt onze woordkunstenaar en huisfilosoof.

Nou ja, dat ben ik toen maar gaan doen (hoewel zo'n pop-up handstand er voor mij niet meer inzit).

prentje: een nieuw begin

2012-01-01T11:30:00.000-08:00

prentje en oudejaarsavond

2011-12-31T08:44:00.000-08:00

Zoon is niet meer te houden. 'Ik ben slimmer dan vuurwerk, want ik weet tenminste wanneer ik moet knallen', zegt hij beslist.

Ik ben nooit een zevenjarig jongetje geweest, dus ik snap die fascinatie voor vuurwerk niet zo. Eigenlijk hou ik niet van Oud & Nieuw. Ik heb er niet zulke goede herinneringen aan.
Maar we maken er maar het beste van.

Het is wel fijn om vooruit te kijken. Wat gaan we dit jaar doen met het blog? Ik ben bezig met een nieuw projectje (ja, alweer). Denk vintage poppenmeubels (o, pardon: 'modern miniatures' volgens de Flow), gecombineerd met kekke behangetjes. Ik heb al een redelijke verzameling bij elkaar gesprokkeld de afgelopen tijd. En een heleboel illustratieboekrecensies; er ligt een aardige stapel klaar om besproken te worden.

En verder alles waardoor ik me laat inspireren, wat me ontroert en waar ik blij van word. Ik laat me meevoeren met de stroom van creativiteit en verwondering.

En dat wens ik u uiteraard ook toe. Volg uw gevoel. Een beter kompas is er niet.

prentje en de dvd

2011-12-30T14:05:00.000-08:00

Net Blue Valentine gezien op dvd. Wat een fantastische, realistische, indrukwekkende film is dit. Aanrader voor iedereen.

En een geweldige fim om dit jaar mee af te sluiten.

prentje en de kerstdagen

2011-12-29T05:46:00.000-08:00

Zoooo, heeft u de kerstdagen overleefd? Wel een gedoe altijd hè? Ik moet zeggen dat ik er dit jaar goed doorheen ben gerold.

Onze kerst begon dit jaar al op zaterdag, toen we met de schoonfamilie naar het Dolfinarium gingen. Tip: als u een attractiepark, dierentuin of iets anders wilt bezoeken: doe dat op de dag voor kerst. Zorg dat u die boodschappen eerder in huis heeft gehaald en ga op pad. U heeft het complete park voor uzelf.

'Het heet toch geen Geitonarium?', vroeg Zoon bijdehand toen hij bij de ingang van het Dolfinarium op een soort alternatieve kerststal (inderdaad, met geiten) stuitte. Maar gelukkig moest hij na een uitgebreid privé-show van de dolfijnen zijn beeld bijstellen.

Ik moest natuurlijk even vertellen dat ik op Curacao ook met dolfijnen heb gezwommen. 'Zwom je dan ook tussen het afval, mam?', vroeg hij, turend naar het onderwaterbeeld van de slimme dieren. Daar ging mijn stoere verhaal. Het water waar hij naar keek was inderdaad nogal troebel door onder andere waterplanten.

En na een lekker etentje met de schoonfamilie in Elburg, was het zomaar kerstochtend. 'Vandaag doen we allemaal waar we zelf zin in hebben', stelde ik 's ochtends voor. En voor de een betekent dat uitgebreid in bad met kaarsjes aan. De ander stapt op de fiets om een frisse neus te halen, en de derde stort zich op zijn nieuwe spel. U mag zelf bedenken wie wat doet...

'Dit is voor mij wel een ideale invulling van kerst', verzuchtte ik 's middags op de bank in mijn pyjamabroek, bladerend in mijn nieuwe illustratieboeken die onder de kerstboom lagen (waarover later meer, uiteraard). Zoon kroop op mijn buik en samen vielen we in slaap. We werden gewekt door Man die heerlijk had gekookt. Om kwart over 9 's avonds herinnerde Zoon me eraan dat ik had beloofd samen kerstkoekjes te bakken. En zo stonden we even later in de keuken. Een onorthodoxe eerste kerstdag, maar wel een heerlijke.

Tja, wat kan ik u verder nog vertellen over afgelopen (kerst)dagen? Over het kinderkerstconcert van Janine Jansen misschien? Het etentje met de prentjes dat zowaar redelijk normaal verliep? Over het bezoek aan ons huisje aan het strand? Of over de mooie vaas van Sissy-Boy waar ik al een half jaar een oogje op had en die nu voor de helft was? Over ons dagje Amsterdam waar we het Muizenhuis in 'het echt' zagen? Of over de kerstversiering die ik bij Paperchase in de Bijenkorf voor twee euro mee mocht nemen?

Volgens mij ben ik wel lang genoeg aan het woord geweest. Ik wens u alvast een geweldig 2012, mocht ik me niet eerder melden. Maar dat kan ik nooit van tevoren inschatten...

prentje en de give-away

2011-12-28T09:24:00.000-08:00

U houdt de kerstdagen nog van me tegoed, maar ik moet eerst even de allereerste give-away die ik heb gewonnen, met u delen.
Ik ben nog niet zo thuis in de wereld van de give-aways, dus toen ik laatst een keer mee deed met de give-away van Mars vergat ik prompt te kijken of ik had gewonnen.

Drie dagen later vond ik een reactie op deze blog waar ze me er voorzichtig op attent maakte dat deze schatten voor mij waren. Haar moeder had het lootje met mijn naam getrokken.

Mijn lootje! Ik win nooit wat! Sterker nog, ik ben drie jaar uitgeloot voor de School voor Journalistiek, drie maal voor de roeiclub en vijf keer op een rij voor de studentenvereniging. Als ik door Utrecht liep, draaide mensen gniffelend hun hoofd om. 'Kijk, daar loopt het meisje dat altijd wordt uitgeloot', hoorde ik ze dan fluisteren. Na deze ontluisterende ervaring besloot ik nooit meer mee te doen met iets waar loten bij komt kijken.

Tot ik in de fantastische wereld van het bloggen verzeild raakte. Schoorvoetend deed ik een of twee keer mee met een give-away. En zoals ik gewend was, werd ik weer uitgeloot.

En toen keerden de kansen vorige week. Ik las het berichtje van Mars in de pauze op mijn werk en wilde natuurlijk meteen reageren. Maar dat lukte maar niet. Thuisgekomen met mijn jas nog aan meteen achter de computer geschoven. Want ik wilde Mars natuurlijk snel laten weten dat ik heel blij was.

En vandaag ontving ik het pakketje. Een superleuke hertjesslinger, een prachtige ketting met een piepklein zwaluwtje op een mooie kaart geplakt en twee grappige memorykaartjes om in de beeldverhalen van de clowns te verwerken.
Zo lief en attent! Dank je wel, Mars!

Het lot was me eindelijk goed gezind.

prentje wenst u...

2011-12-25T11:45:00.000-08:00

prentje en de kerstkaarten, deel 3

2011-12-22T12:46:00.000-08:00

Overwegend positieve reacties op mijn zelfontworpen kerstkaart, gelukkig. Zowel hier als op mijn werk.

Ik hoorde wel een paar keer van mensen dat ze een beetje moesten wennen, omdat het niet zo 'des prentje' is, zo'n strakke kaart. Voor deze mensen, en ook voor al die andere geweldige, enthousiaste, stimulerende bloglezers: de eerste versie van de kerstkaart. Waarvoor ik een kerstboekje gebruikte uit 1949 dat ik ooit op een kofferbakmarkt heb gevonden, en een foto van mij als baby met mijn lieve papa. Die foto op de kaart was een beetje uit nood geboren, omdat ik op Istock niet de jaren '70 kerstfoto kon vinden, die precies de juiste sfeer had.

Zal ik jullie al liefdevolle en warme kerstdagen wensen? En een creatief 2012? Betekent dit dan dat ik niet meer kan bloggen in de kerstvakantie? En aan wie moet ik dan mijn verhalen kwijt over de rare uitstapjes en het kerstdiner met mijn lieve, maar beetje vreemde familie?

Voor nu dan toch maar alvast: prachtige dagen toegewenst. En bedenk, het loopt toch zoals het loopt. Vaak gaat het niet zoals je van te voren had gedacht, gedroomd, gehoopt of gefantaseerd.

Of is dat alleen bij mij zo?

prentje en de kerstkaarten, deel 2

2011-12-21T11:29:00.000-08:00

Vanmiddag plofte er een grote envelop op mijn mat. Ik wist wat er in zat, en toch was ik zenuwachtig.

Het was mijn eerste zelfontworpen kerstkaart. En dan bedoel ik niet een vage-foto-van-Zoon-met-een-kerstmuts-op-die-ik-in-twintigvoud-bij-de-Hema-heb-besteld-voor-familie-en-vrienden, maar een echte kerstkaart die ik op verzoek van de organisatie waar ik werk, heb ontworpen. Een kerstkaart, die bij een echte drukker is gedrukt in een behoorlijke oplage. En die vandaag thuis werd bezorgd bij al mijn collega's.

In de zomer kreeg ik deze opdracht en sindsdien zag ik hertjes, retrofoto's en engeltjes voor me. En mijn eerste ontwerp had deze elementen ook. Maar het voelde toch niet helemaal goed. Het paste niet bij de fase waar onze organisatie op dit moment in verkeert.
En dus zette ik mijn eerste ontwerp overboord en ontwierp een eenvoudige kerstboom in onze huisstijlkeuren, eigenlijk het eerste idee dat ik had. Strak, en toch warm door de kleuren en uitwerking.

En nu, vlak voor de kerst, ligt het ontwerp dat ik in dat kleine werkkamertje heb bedacht, bij de mensen thuis. Met in het binnenwerk een geschenk en een woordje van onze voorzitter van de Raad van Bestuur. En op de achterkant de boom in het klein met daaronder mijn naam. Het is een enorme kaart, vanwege het geschenk en de enige grote vierkante envelop die in onze 'huisstijlrange' zit.

Inmiddels heb ik soortgelijke bomen op verschillende plekken gezien. Blijkbaar hangt het dit jaar 'in de lucht'. Maar dit is mijn boom, voor mijn organisatie. Ik voel me toch een beetje trots.

prentje en de kerstkaarten

2011-12-20T12:30:00.000-08:00

Eindelijk heb ik Zoon zo ver dat hij met mij de kerstkaarten gaat maken. Zoon is niet zo'n knutselaar, zoals u weet. Eigenlijk vindt hij dat ik ze moet maken, want ik ben volgens hem hier de 'ontwerpvrouw'. Hij is dan wel bereid om ze te schrijven.
Allereerst naar zijn vriendjes en familie. 'Beste X, ik hoop dat je Y minder plaagt', lees ik op de eerste kaart.' Hij legt zijn pen neer. 'Mam, het is geel en het stinkt. Winnie de Poohp', giert hij uit.

Goed, de tweede kaart. 'Je bent de liefste oma die ik kan wensen', schrijft hij liefjes naar mijn moeder. 'Dat schrijf ik ook naar jouw mama, pap', roept hij naar de keuken. 'Die heeft geen communicatie-opleiding meer nodig', bromt Man boven de pannen.

'Op een mooie winterdag ging de Hema open. Alle broeken en BH's tien procent goedkoper', zingt hij opeens. Ik schiet heel onpedagogisch in de lach.
'Ik wil jullie ook wel een kaart sturen, maar eigenlijk is dat kaartenverspilling', zegt hij economisch. Die kaart gaat dus aan onze neus voorbij.

Zoon begint het inmiddels een beetje zat te worden en vindt dat we de rollen maar weer om moeten draaien. Ik schrijf, hij plakt. Ik probeer hem over te halen om in ieder geval naar zijn vriendinnetje de kaart zelf te schrijven. Zuchtend pakt hij zijn pen weer op.
'Liefe Z, je bent een liefe meid maar ik ben niet verlieft', lees ik over zijn schouder mee.

Dat kan wel eens een koele kerst worden voor sommige ontvangers.

prentje special: de clowns versieren hun huis

2011-12-18T23:12:00.000-08:00

'Heb jij het idee dat we dat kerstgevoel een beetje overdrijven?'

'Die sokken zijn natuurlijk wel aardig..'

'...en besjes horen gewoon bij kerst'

'Het slaapt ook wel lekker in zo'n sterrenbedje'

'En kerstliedjes zingen is wel heel gezellig'

'Op YouTube vind ik geweldige kerstfilmpjes'

'Kortom: niets overdreven!'

prentje en de kerstsok

2011-12-18T04:45:00.000-08:00

'Mam, bij welk land hoort de Noordpool?' Ik pijnig mijn hersenen. Geografie is nooit mijn sterke punt geweest. 'Dat gaan we googelen', zeg ik laf.

We hangen Zoon's kerstsok op. Hij gelooft heilig in de kerstman. Ik wil hem deze illusie niet ontnemen, en dus zingen we 'Jinglebells' voor de kerstsok.
Ik hou zo van de magische kindertijd. En dus ben ik paashaas, Sinterklaas, tandenfee en kerstman in 1 persoon.

Wat is heerlijker om te geloven dat er 's nachts een man in een arrenslee rondvliegt om kadootjes rond te brengen? Of dat er een groot konijn eieren verstopt in de tuin? Hoe mooi moet het zijn voor een kind om te denken dat er een prachtige fee zachtjes je kussen optilt om je tandje op te halen? Laat staan dat er een zwarte piet door je schoorsteen komt.

Als je volwassen bent, verlang je terug naar deze tijd vol prachtige verhalen (nou ja, ik in ieder geval. Maar ik weet niet of ik helemaal representatief ben voor volwassen.)
Wat je dan nog rest tijdens de feestdagen, is het huis versieren met allerlei decoraties, zelf gemaakt en gekocht. Variërend van Jozef en Maria tot de kerstman. Een mix, vergelijkbaar met het geloof van Zoon.

De volgende ochtend ontdek ik dat de brief van Zoon aan de kerstman nog op tafel ligt. Zoon heeft 'm al gevonden. 'Maar', zegt hij, 'hij vond 'm zo mooi dat hij hem heeft laten liggen. Zodat ik 'm kan houden.'

Zoon's geloof is groot. Daar kan een slordige kerstman niets aan veranderen.

prentje en de kunstbomen

2011-12-16T00:18:00.000-08:00

Tja, die kerstboom hè, dat is elk jaar toch weer een project. En sinds vorig jaar heb er ik drie. Drie kerstbomen. Vroeger zwoer ik bij een echte boom. Een Nordman. 'Want die ruikt zo lekker', zei ik van de week tegen mijn collega. Waarop zij zei dat je de Nordman niet ruikt. Verrek.

Maar een kunstboom vind ik tegenwoordig ook wel kek. Als die maar niet donkergroen is. Want dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo'n geweldige kleur voor een kerstboom. Ik heb liever een roze. Of een witte.
Nou, die heb ik dus sinds vorig jaar. Kleintjes hoor; ik woon niet in een villa.

Vorig jaar versierde ik de witte met roze dingetjes, en de roze met witte hangers. Dat deed ik dit jaar ook, maar ik was niet tevreden. Het was te braaf. Nu is het versieren van de kerstbomen altijd een projectje in transitie; tot de kerst kunnen deze nog veranderen. Dus hing ik van allerlei verschillende versieringen in de boom.

Nog was ik niet tevreden.

Want 's avonds zag je niets meer van de bomen. Het was duidelijk: ze moesten hun eigen lichtjes krijgen. Maar dan niet van die donkergroene, want die vind ik in een echte boom al niet mooi. En na een kleine zoektocht liep ik gisteren tijdens het boodschappen doen tegen de perfecte lichtjes aan:

Precies de ~~hysterische~~ kleurrijke lichtjes die ik zocht.

Nu ben ik tevreden. (Het moet alleen nog gaan sneeuwen).

prentje special: de clowns op kerstboomjacht

2011-12-15T03:25:00.000-08:00

'Tijd om ons warme huis te verlaten jongens, we gaan een kerstboom uitzoeken!'

'Te vrouwelijk...'

'Te klein...'

'Te technisch...'

'Te wit...'

'Ik voel dat we in de buurt komen...'

'Ja, dit is de perfecte kerstboom voor ons!'

prentje en het vroege kerstcadeautje

2011-12-13T12:48:00.000-08:00

We onderbreken even de kersttour voor een vroeg kerstgeschenk. Een paar weken geleden was ik met mijn blogvriendinnetje Judith in Eindhoven, waar het boek 'Soepletters' op mijn pad kwam, geïllustreerd door de Belgische Julie Tavernier.

Ik was meteen gegrepen door haar sobere stijl. U ziet het, ik laat er zelfs mijn stramien van 1 foto/1 verhaal even voor los, omdat ik vind dat ik haar illustraties niet voldoende tot hun recht laat komen als ik ze bij elkaar in een vakje prop.

Het mooie aan haar illustraties vind ik dat ze een soort donker randje hebben; ze hebben iets mysterieus.
Naast deze geheimzinnige illustraties hanteert ze ook een hele andere soort vormgeving: die van blije, retro-achtige plaatjes in collagevorm. Het mooie is dat dit elkaar niet bijt: het vult elkaar zelfs perfect aan.

En als ik ergens enthousiast over ben, wil ik er alles over weten. En zo vond ik de geweldige site Beeldig gevonden. Deze site ondersteunt het andere boek dat deze talentvolle Julie heeft geïllustreerd, met dezelfde titel, geschreven door Brunhilde Borms. Nou, dat moest en zou ik hebben natuurlijk, u kent me. Maar ik vond eigenlijk dat ik het bijna niet meer kon maken om weer een illustratieboek aan te schaffen. Gelukkig had ik boekenbonnen gekregen, wat me een uitstekend excuus leek om dit boek toch in mijn boekenkast te kunnen zetten. Maar tot mijn verbazing bleek dit boek pas volgend jaar in Nederland uit te komen. Hmm.

Hoe kon ik dit boek dan toch in mijn bezit krijgen zonder dat mijn portemonnee jammerde? Ik googelde maar weer eens op mijn nieuwe held, en kwam toen op een soort Belgische Marktplaats, waar iemand dit boek voor de helft van de prijs aanbood.
Hoera!

Meteen de Belgische mevrouw een mailtje gestuurd dat ik het boek graag van haar over wilde nemen. 'Prima', antwoordde ze, 'kom je het even halen?' Nou bleek deze mevrouw in een klein plaatsje ver over de grens te wonen, dus prijstechnisch leek me dit niet zo'n goed idee. Ze ging voor me uitzoeken wat de verzendkosten zouden zijn. Die waren even hoog als de prijs waar ze het boek voor aanbood. Dus spijtig mailde ik haar dat de deal niet doorging.

Maar het liet me niet los hè. Dus op een Zielig Moment, toen ik vond dat ik wel Iets Leuks verdiende, mailde ik mijn Belgische kennis dat ik het boek toch wilde hebben. 'Goed hoor', zei ze, 'dit is mijn rekeningnummer'. Dat bleek dus niet te werken, vanuit Nederland. Maar na veel gedoe over BIC- en BOEnummers, kon ik het boek dan vanavond toch in mijn armen sluiten. Ik laat u even meegenieten:

Nou, toch nog stiekem weer even kerstsfeer. En wat dacht u dan hiervan?

En deze is ook mooi hè. Of 'schoon' zoals ze dat volgens mij in België zeggen.

Deze is ook leuk:

Nou, en deze dan tot slot:

Die wil je toch gewoon meteen boven de bank hangen?

Eigenlijk is het een 'teken-, schrijf en plakboek' voor je eigen herinneringen. Ok, eigenlijk is het een kinderboek en is het de bedoeling dat kinderen dit gebruiken als naslagwerk.

Maar buiten het feit dat ik het zonde vind om in zo'n prachtig boek te schrijven, heb ik ook niet de illusie dat Zoon eens even lekker op woensdagmiddag zijn stamboom gaat invullen.

En dat is dus helemaal niet erg. Want het boek is wonderschoon van zichzelf.

prentje en de kerstboom

2011-12-11T02:27:00.000-08:00

'Kom nou, schat, dan gaan we samen de kerstboom versieren.'
'Nee, die kerstmuziek gaat niet uit, ik vind het wel mooi.'
'Ja, ik weet dat het hier raar ruikt, maar dat komt door de verflucht. Mama wilde graag de mand roze verven. Alleen de onderste helft ja, dat klopt. Ok, papa, heeft 'm gespoten. Maar het was mama's idee.'
'Nee, zet je kerststalletje maar naast de kerstboom, anders ziet niemand de mand. Al die moeite voor niets. Ja, ik weet dat hij eigenlijk onder de boom hoort. ZET 'M ER NU MAAR NAAHAAST'.
'Je hebt gelijk, mama mag niet tegen je schreeuwen. Sorry.'
'Ik weet dat opa en oma zo komen, ik haast me 3 slagen in de rondte.'
'Klopt, God is de vader van Jezus. Jozef? Ja, die is ook een soort vader. Die zorgde voor hem. Nee, volgens mij waren Jozef en Maria nog niet getrouwd toen Jezus kwam. Maar dat gingen ze toen wel snel doen. Nee, lieverd, Jezus heeft het niet koud in zijn kribbe. Het is hartstikke warm hier.'
'Nou, ik vind die kerstbal van McDonalds met de kerstman niet zo mooi voor in de boom. Wat? Ja, ik vind de kerstman ook leuk. Ik weet niet of hij al in het land is, hij heeft niet een intocht, zoals Sinterklaas.'
'Die muziek blijft aan. Dat hoort bij het versieren van de kerstboom!'
'Schat, ik weet niet precies wanneer opa en oma komen, ze kunnen er elk moment zijn.'
'Hang nou 1 ding aan een tak, niet allemaal op een kluitje. Ja, je mag een eigen boom, die je helemaal zelf mag versieren. Nee, die gaan we niet nu kopen.'

...

'Mam, waarom schenk je nu een glas wijn in? We zijn nog niet klaar! Je weet toch dat opa en oma zo komen!'

prentje en de kerstversiering

2011-12-09T02:43:00.000-08:00

Even een kleine waarschuwing voor alle kersthaters: ik adviseer om de komende tijd deze blog even te vermijden. Want we gaan los met de kerst! En dan met name om het gebied van versiering, de kerst zelf valt altijd een beetje tegen. Maar daar laten we ons niet door ontmoedigen, het gaat om de voorpret.

Ik kan soms een beetje verdrietig worden als ik in deze periode door het gemiddelde tuincentrum banjer. Want heel veel kerstversiering vind ik ~~zo lelijk~~ niet zo mooi; nogal oubollig.
Ik ben dol op kerstversiering, maar dan wel met wat humor. En kleur. Glimmende gouden kerstballen vind ik eigenlijk niets. En ik hou eerlijk gezegd ook niet zo van rood, tenzij het gecombineerd is met flink wat oranje en roze.

In de loop der jaren heb ik aardig wat kerstspullen verzameld. Man, ik kan inmiddels wel acht bomen versieren. Mijn favoriete kerstleveranciers zijn de Hema, Albert Heijn en het Deense Rice.
En elke kerst komt er wel weer wat bij. Zo vond ik dit jaar deze geweldige theedoek bij H&M, tijdens een gezellig dagje Amsterdam met Man en Zoon. De XMAS-letters heb ik vorig jaar in Stockholm gekocht. Op deze manier heeft elke kerstdecoratie een bepaalde herinnering, en worden ze voor mij extra speciaal.

We trappen dit jaar af met wat losse items van prentje's kijk op kerst. En dan moet de boom nog komen, vol Return to Sender-kersthangers. En mijn witte en roze nepbomen liggen ook nog op zolder, klaar op vol gehangen te worden met gehaakte figuren. Want knalroze, dat is echt mijn favoriete kerstkleur. En de clowns gaan uiteraard ook nog kerst vieren.

Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb...

prentje special: Max en Willem hebben nog wat aanpassingsproblemen

2011-12-07T03:05:00.000-08:00

'Ik ben zo blij met mijn nieuwe keuken!'

'Ik ga eens een gezonde maaltijd voor de jongens maken.'

'Al dat fastfood is toch helemaal niet goed voor ze.'

'Ze zullen wel trek hebben inmiddels.'

'...'

'Amerikanen!'

prentje en het dobbelsteenspel

2011-12-04T23:04:00.000-08:00

Voor ik begin, moet ik u iets vertellen over mijn familie. Ik heb een hele lieve, maar enigszins disfunctionele familie. En ik mag het zeggen, want ik maak er zelf deel van uit.

Met deze familie vierden we pakjesavond. Het begon goed; de vlag hing uit, het huis was mooi versierd en de kinderen waren blij met hun cadeautjes. Toen dat gedeelte achter de rug was, deden we het dobbelsteenspel, bij iedereen inmiddels wel bekend, vermoed ik.

Waarschuwing: speel nooit het dobbelsteenspel met een lieve, maar enigszins disfunctionele familie.

Wat een slagveld.

Tot de familie horen onder andere een zieke zevenjarige in pyjama, een veertienjarig nichtje met Downsyndroom en een hardhorende opa en oma. Ik zal niet in details treden, maar op een gegeven moment lag er 1 boven in bed die het niet meer trok, 1 verstopte cadeautjes onder de bank, 1 zat al het luchtje op te spuiten dat nog niet officieel tot hem behoorde en 1 had een voorraad stanleymensen veroverd (minder geschikt voor een minderjarige).

'Wat een rotspel', verzuchtte mijn vader.

Toen de gemoederen weer een beetje bedaard waren en we allemaal weer compleet waren, leidde mijn moeder het bekende 'wie-kent-wie' spel, met kennisvragen over alle prentjes. Dat redde gelukkig de avond. Mijn moeder had chocoladeletters meegebracht, maar voor niemand een passende letter, wat op zich ook al een prestatie is.

Ach ja, familie. Al hebben we allemaal onze eigenaardigheden, toch hou ik heel veel van ze. Ik hoor in deze familie thuis.
En ach, het dobbelsteenspel. Misschien werkt het wel in andere families. Die wat normaler zijn.

Later lachen we erom.

prentje en het heerlijk avondje

2011-12-04T05:27:00.000-08:00

Wij kijken uit naar pakjesavond. Veel plezier allemaal!

prentje en de Sintboeken

2011-12-03T12:48:00.000-08:00

Als kind ben ik niet opgegroeid in een huis vol boeken. Mijn moeder hield niet van boeken, en moeders bepalen vaak wat er in huis komt. Ik kan me herinneren dat ik als kind alleen naar de bibliotheek ging, en daar alles las wat los en vast zat.

Ik vraag me daarom wel eens af hoe het is om op te groeien bij een moeder die een passie heeft voor prentenboeken (what's in a name), zoals Zoon. Nu de spanning tot pakjesavond (morgen) zijn hoogtepunt heeft bereikt, trokken we maar eens wat Sinterklaasboeken uit zijn uitpuilende boekenkast.

Zoon komt nu als zevenjarige in een fase dat hij zich afkeert van prentenboeken, tot verdriet van zijn mama. Maar nu de Sintstress toe slaat, vindt hij het geruststellend om voor het slapen gaan voorgelezen te worden uit zijn oude prentenboeken (die hij in eerste instantie wilde verkopen op koninginnedag, een actie waar ik resoluut een stokje voor heb gestoken).

Zoon geniet van de verhalen, ik van de illustraties.
(beelden hierboven: Kasper kan niet slapen van Sjoerd Kuyper/Yvonne Jagenberg, Hoe Kees Piet werd van Sjamke de Voogd/Natascha Stenvert, De groeten van de goede Sint van Imme Dros/Harrie Geelen, Later word ik een hele Piet van Monique van der Zanden/Dorus Brekelmans, Zou de goede Sint wel komen? van Nicolle van den Hurk en Piratenpieten! van Tjibbe Veldkamp en Wouter Tulp).

Ik hou vooral van de schetsmatige stijl van Yvonne Jagtenberg (ook de maker van Balotje). Zij knipt haar figuren grotendeels uit. En ook de illustraties van Natascha Stenvert vind ik geweldig. Zij verwerkt allerlei texturen in haar beelden.

Het verhaal van vandaag is uit. Ik sluit zachtjes de deur achter me.

Dan hoor ik, vanonder de dekens: 'Mam, lees je me morgen voor uit Jip en Janneke?'

Er is nog niets verloren.

prentje in de lappenmand

2011-12-02T08:34:00.000-08:00

Meestal lopen mijn blog en ik aardig synchroon, maar nu was er geen groter contrast denkbaar: terwijl het op mijn blog feest was, lag ik in de lappenmand. Hoofdpijn, keelpijn, algemene malaise.

Nadat ik twee dagen had geslapen, krabbelde ik weer een beetje uit de lappenmand, om daar vervolgens een nieuwe bezoeker te mogen begroeten: Zoon. Gelukkig was Sinterklaas gisteren al langs geweest op school.
Vandaag was het continu heen en weer switchen tussen mijn computer om toch nog wat werk in te halen, en Zoon die (terecht) aandacht vroeg. En ondertussen was ik eigenlijk ook nog niet helemaal opgeknapt. Met het pepernotendeeg onder mijn nagels zat ik tegen de deadline aan nog een kerstkaart te ontwerpen voor mijn werk. Zoon had ik voor de tv geparkeerd (o, schuldgevoel).

Maar gelukkig vindt hij dat niet zo erg. Terwijl ik de laatste coverbeslissingen neem voor ons blad (ook een deadline), staat hij naast mijn computer.

'Mam, weet je wat zo raar is? Als ik op de bank tv lig te kijken, heb ik geen hoofdpijn, maar als ik opsta en loop, wel. Tv is mijn lot.'

Gelukkig is zijn gevoel voor humor nog prima in orde.

prentje viert feest

2011-11-29T12:01:00.000-08:00

Yes, eindelijk begonnen met mijn blog! Eerst eens even testen hoe het allemaal werkt...

Met deze 2 zinnen begon ik vandaag precies 2 jaar geleden mijn blog. Op een mistige zondagmiddag, nadat ik de avond ervoor "Julie en Julia" in de bioscoop had gezien, een film over een meisje dat blij wordt van haar (culinaire) blog. Culinair zou mijn blog niet worden, het moest gaan over alles waar ik enthousiast van werd, en soms ontroerd, of verdrietig. Kortom, over de dingen die mij raken.

En ik maakte een reis de afgelopen 2 jaar. Ik begon met de stofjes, en langzamerhand sloop de liefde voor de vormgeving er meer in. Mijn passie voor illustraties. U maakte kennis met Zoon, mijn mooiste creatie.

Mijn blog werd steeds belangrijker voor mij. En u ging mij volgen. Regelmatig gebeurde het, dat als ik iets 'live' vertelde, mijn gezelschap me erop wees dat ze dat al wisten. Van mijn blog.

Ik begon met 1 bezoeker (Zus). Op dit moment staat de teller op 40.450 'pageviews'. Iets wat ik 2 jaar geleden niet had durven dromen. U ging ook steeds meer reageren. En ook daar word ik blij van. En soms baalde ik, bijvoorbeeld als mijn blog niet deed wat ik wilde (nu heb ik bijvoorbeeld weer heel veel witruimte tussen de alinea's, geen idee hoe dat nou opeens komt).

Ik schreef over mijn huis. Mijn familie. Mijn vakantiehuisje. Mijn retro-voorkeuren.
Mijn circusinteresse, wat resulteerde in de beeldverhalen van de clowns. En hierin komt alles samen. Mijn liefde voor vormgeving, fotografie, taal, woninginrichting, retrospeelgoed, stofjes en behang. En daarom heb ik de heren op taart getrakteerd. En heb ik een feestslinger voor ze gemaakt.

Ik hoop dat u me blijft volgen, de komende jaren. Want ik heb inmiddels een band met u opgebouwd (wat heeft geresulteerd in tenminste 1 vriendschap).

En onthou: als u wilt dat het leven een feestje wordt, moet u zelf de slingers ophangen.

mini-special: de clowns hadden een druk weekend

2011-11-27T22:59:00.000-08:00

'Het behangen was een hoop werk, maar het is wel mooi geworden'

'Ik had nooit gedacht dat ik me zo thuis zou voelen in Nederland'

prentje en de Disney-figuren

2011-11-27T11:08:00.000-08:00

He gezellig, Albert Heijn heeft weer zo'n fijne landelijke spaaractie. Was een beetje saai hoor, die laatste spaarpromotie van de plaatselijke voetbalclubs. Ik miste het gezamenlijk sparen.

Dat zit zo, als AH een actie aankondigt, treden er allerlei radartjes in werking. Collega E komt op maandag de kamer binnen met een grote envelop. Hij laat zijn boodschappen thuisbezorgen, en krijgt daarom altijd extra zegels/poppetjes/kaartjes. Zijn wekelijkse aflaat, noemt hij dit. Vaak mag ik van hem de envelop in zijn geheel mee naar huis nemen, maar bij deze actie is er veel concurrentie. Dus moeten de zegels door zessen worden verdeeld, wat betekent dat alle collega's met kinderen 1 zegel mee naar huis nemen. Dat schiet dus niet zo erg op.

Gelukkig heeft Zoon in dit geval nog een oma (mijn mama). Onderschat deze niet als het om sparen gaat voor haar kleinzoon. (Of als je per ongeluk laat vallen dat je een poef van de Hema op het oog hebt, die in veel Hema's is uitverkocht. Ze belt alle Hema's van Noord-Holland af, tot ze hem triomfantelijk kan overhandigen). Maar goed, waar was ik? O ja, de fanatieke kantjes van de vrouwelijke prentjes.
Van de week viel er een envelop op de mat met genoeg zegels voor zo ongeveer alle Disney-figuren in 1 keer. Met veel liefs van oma. Zoon en ik togen natuurlijk on-mid-del-lijk naar Albert Heijn, waar bleek dat alle figuren op waren. Daar kon geen shoppende oma tegenop.

Gelukkig werden ze weer snel aangevuld, en ~~hadden~~ we had Zoon in recordtijd zijn verzameling compleet, wat hij gisteren trots aan oma vertelde. 'Ja', zei oma, 'ik ging gewoon alle kassa's langs. En dan zei ik tegen iedereen: "ik spaar voor mijn kleinzoon". Op een gegeven moment zag ik een vrouw met een hele volle kar. Ik dacht: "die is voor mij". Maar ze spaarde voor haar neefje', eindigde mijn moeder een beetje spijtig haar relaas. Ik zie meteen voor me hoe mijn bijna tachtigjarige mama alle kassa's afschuimt, op jacht naar Disney-zegels voor haar oogappeltje. Sommige dingen kun je maar beter niet weten.

'Misschien een leuk verhaal voor je euh, column?', oppert mijn moeder. 'Mijn blog, mam', antwoord ik afwezig. 'En dat was nou precies waar ik ook aan dacht.'

prentje en Sinterklaas (op papa's werk)

2011-11-26T13:16:00.000-08:00

'Hij gelooft niet meer in Sinterklaas, maar zet toch zijn schoen.' Gealarmeerd kijk ik naast me. We zitten bij de kapper en de meneer voor ons vertelt over zijn zoontje. Zoon heeft het niet gehoord, of doet alsof hij het niet gehoord heeft. Ik wil de woorden 'Sinterklaas' en 'geloven' eigenlijk niet in 1 zin horen. Je weet nooit wanneer het zaadje van twijfel wordt gepland. Sint is niet iets om in te geloven, Sinterklaas is er gewoon.

Gelukkig gaan we 's middags naar het Sinterklaasfeest op papa's werk. Dan ziet Zoon hem weer, en mocht er al enige twijfel zijn, dan wordt deze hopelijk weer van tafel geveegd. Zoon wordt door Sinterklaas naar voren geroepen, iets dat we in de 5 jaar dat we naar het feest gaan, nog niet eerder is gebeurd. Zoon is niet snel genoeg bij de Sint, die al weer doorgaat naar het volgende kindje.
Ik kijk naar het verdrietige gezichtje van Zoon. En loop naar de Hoofdpiet, om hem erop te wijzen dat Zoon nog niet bij Sinterklaas is geweest. De Hoofdpiet is de beroerdste niet, en legt het briefje met de naam van Zoon weer bovenop de stapel. Zoon mag alsnog bij Sint komen, en zingt braaf een liedje.

Vervolgens gaan we naar het winkelcentrum om de cadeautjes in te slaan. Dat is een heel gepuzzel. Eerst gaan we met z'n drieën naar de speelgoedwinkel, om Zoon langs de neus weg te vragen wat hij het liefste wil. Vervolgens gaat Man met Zoon weg, en sla ik in. Veel zenuwachtig gedoe met mobiele telefoons ('waar ben jij nu? Ok, dan ga ik de andere kant op) en heen en weer naar de auto om de tassen te verbergen.

Bij opa en oma drinken we een kopje koffie om bij te komen van het gewinkel. Zoon mag hier zijn schoen zetten. Nou ja, eigenlijk mag hij de schoen van opa zetten, want hij heeft geen extra schoen mee. Oma vertelt over een jongetje die nog op zijn tiende geloofde, en wiens zusje zich zo schaamde dat ze Het hem heeft verteld. Ik sein naar oma dat Zoon aan tafel zit, diep na te denken over zijn brief naar Sinterklaas. Want de Sint moet wel even weten dat hij vanavond op 2 plekken zijn schoen heeft gezet.

Net als we thuis willen zingen voor de schoenen die ook daar klaar staan, komt Zus langs met een van haar zonen. Opnieuw zingen we met z'n allen alle Sinterklaasliedjes die we kennen.

Zoon schrijft voor de zekerheid nog een brief aan de Sint, om hem duidelijk te maken dat hij op twee plekken moet zijn vannacht.

Het twijfelzaadje heeft de weg naar de aarde nog niet gevonden.

prentje special: de clowns gaan aan de slag

2011-11-25T08:28:00.000-08:00

'Vanmiddag hebben we de eerste voorstelling!'

'Ik strijk nog even mijn outfit'

'Ik draai nog even een wasje'

'Dan naai ik nog een knoop aan mijn jas'

'Zie ik er goed uit, jongens?'

'Dames en heren, met trots presenteer ik u de clownsfamilie!'

'Ik heb altijd al een levende kanonskogel willen afschieten!'

'De hoed is leeg...'

'Taadaa'

En nu omhoog'

Volgens mij was het een succes! Welterusten.'

prentje en de Kanjertraining

2011-11-24T12:46:00.000-08:00

'Ik wil vandaag in mijn pietenpak naar school. We hebben namelijk pietengym. En ik wil ook geschminkt.'

Enthousiast staat Zoon weer voor mijn bed in de vroege ochtend. 'Maar wil je dan niet je gewone kleren aan, en je pietenkleren mee?', vraag ik lafjes. 'Nee, ik wil mijn pak meteen aan', zegt hij gedecideerd. 'En als we nu je gewone kleren in je tas stoppen, zodat je die eventueel nog aan kunt?', vraag ik laffer dan laf. Vermoeid bij zoveel onbegrip kijkt hij me aan. Ok, de boodschap is duidelijk.

We staan voor zijn klas. We zijn een beetje laat, vanwege het schminken. Even zie ik de twijfel op zijn gezicht als hij ziet dat niemand is verkleed. Ja, een jongetje heeft zijn pietenmuts op, that's all. Hij slikt en stapt de klas binnen. Verschillende kinderen barsten in lachen uit. Kon ik hem waar weer onder mijn arm meenemen. De juf sluit de deur. 'Mag ik hem nog even snel een kus geven?, vraag ik en glip naar binnen. 'Ik kan je toch geen kus geven, ik ben toch geschminkt', zegt hij nuchter. Met een brok in mijn keel loop ik weg. Opvoeden is loslaten.

Toevallig hebben we 's avonds een Kanjertraining op school. We leren over pestvogels, witte petjes en benzine geven. De vrouwelijke trainer doet het fantastisch. Ze laat een boek zien over een grote vogel, die graag met de mussen wil spelen. De mussen wijzen hem af, waardoor hij zich steeds meer gaat aanpassen aan de mussen. Hij slijpt zijn snavel, neemt een modderbad om dezelfde kleur als de mussen te krijgen, maar die willen nog steeds niets van hem weten. Uiteindelijk ontmoet hij een arend, die vanuit de lucht denkt 'wat een joekel van een mus is dat'. De grote vogel ontdekt weer zijn eigen kwaliteiten, en leeft vervolgens nog lang en gelukkig (met de andere arend).

Ik wil Zoon zo graag leren om zichzelf te zijn. En soms vind ik dat moeilijk, omdat ik hem ook wil beschermen tegen de pestvogels. Anders zijn is niet erg (sterker nog, ik heb er bijna mijn "handelsmerk" van gemaakt met mijn gekke sokken en maffe jurkjes). Maar de groepsdrang op school is zo sterk. En soms duurt het jaren (of komt het helemaal niet) voor je de moed hebt om jezelf te zijn.

Sla je vleugels maar uit, kleine arend in je pietenpak.

prentje en de surpises

2011-11-23T05:35:00.000-08:00

'Vannacht heb ik drie keer naar buiten gekeken. En de derde keer zag ik Sinterklaas met het paard op het dak van de school.'
Met deze fijne mededeling werd ik vanmorgen vroeg gewekt door Zoon. We wonen naast het schoolgebouw, dus het zou best wel eens waar kunnen zijn.

De schoenen stonden al sinds vrijdag in de klas, en Sint was tot vannacht nog niet langs geweest. Maar vandaag ging het gebeuren, want Zoon had Sinterklaas zelf gezien.
Slaapdronken wandelden we samen richting badkamer. 'Mijn haar is vanmorgen opgestaan', zei Zoon blij, kijkend naar een pluk haar dat recht overeind stond.

Nadat ik Zoon op school had afgezet, vertrok ik richting stad. Ik had opeens bedacht dat een streepjeskleed ook leuk zou staan bij onze bloemenkleden (voor een extra Bohemian-effect).

Thuisgekomen lag er een envelop op de deurmat. Ik had onlangs bij Guten Appetit het boek 'The Life of Mr Mustache' besteld. Ik wilde 'm al een tijdje hebben, en toen ik 'm dit weekend bij Anki zag, was ik om. Dit boek is gemaakt door Studio Violet (inmiddels opgeheven), het samenwerkingsverband tussen Elisabeth Dunker en Camilla Engman, mijn twee favoriete Zweedse ontwerpers. Het bleek een heel klein boekje te zijn (ik word elke keer weer verrast door het formaat van de boeken die ik via internet bestel) maar de inhoud is geweldig. Ik ben tegenwoordig into de 3d-illustraties, zeg maar een soort kijkdoos-effect. Elke pagina bleek een surprise te zijn.
Het boekje was fantastisch ingepakt met prachtig papier, inclusief een klein poppetje. Er zat ook nog een grappige kaart bij en de envelop had een Bambi-stempel.

Zoon had gelijk. Sint was inderdaad in onze straat.

prentje en het glurende konijn

2011-11-21T22:37:00.000-08:00

Ik doe dus die cursus hè, Illustratie. Een paar weken geleden kondigde onze juf Kim aan dat we 'lino's gingen gutsen'. De mensen om mee heen knikten enthousiast. Lino's gutsen? Ik zou het wel zien.
Uit twee bakjes moesten we twee dichtgevouwen papiertjes pakken, een 'beweging' en een 'ding'.

Ik trok glurend konijn.

Nou, daar gingen we hoor. Eerst schetsen, toen uit linoleum de figuren snijden. Rekening houden met twee 'drukgangen', kleuren mengen, en daarna het linoleumplaatje inrollen met verf. Papier erop, aandrukken met de achterkant van een lepel en de eerste drukgang kwam tevoorschijn. Daarna weer snijden, plaatje rollen, aandrukken en daar kwam de tweede drukgang.

Hier hebben we vier lessen over gedaan, en nog kwam ik tijd tekort. Om me heen zag ik perfecte kunstwerkjes verschijnen, waar de verf egaal dekte en de drukgangen precies op elkaar pasten.
Sommige cursisten hadden er wel een stuk of acht gemaakt.

Ik kwam uiteindelijk tot twee blaadjes en dan nog dankzij juf Kim. Maar hé, ik zou niet meer zo vergelijken (wat is dat toch moeilijk!).

Dit glurende konijn past bij mij. De verf zit er niet perfect op, hij is wat scheef, en sorry voor de slechte foto maar de tijd was allang om (en de konijnen moesten achterblijven om te drogen).

Schoonheid zit in imperfectie.

prentje en de verzamelaarsbeurs

2011-11-20T22:39:00.000-08:00

Dit weekend was ik naar de verzamelaarsbeurs. Verzamelen is hip, volgens het Flow-Mindfulnessdoeboek (hele mondvol). De beurs werd er zelfs in aangekondigd.

Helaas was de hipheid nog niet tot alle bezoekers doorgedrongen. Ik had een beetje het idee op een andere planeet rond te lopen. Ik zag volwassen mannen, gewapend met een notitieblok, door een map met Pokemonkaartjes bladeren. Maar hé, wie ben ik om daar een oordeel over te vellen. We hebben het hier over de vrouw die Fisher Price-clowns uit Amerika laat overkomen.

Wat onrustig schuifelde ik over de beurs. Ik zag een doosje met prachtige houten huisjes liggen. 'Hoeveel zijn deze?', vroeg ik aan de man achter de kraam. 'Zeventig euro', antwoordde hij in het Duits. 'Ze komen nog uit de DDR. Goede prijs.'

Goede prijs of niet, ik ging echt geen zeventig euro neertellen voor een paar houten huisjes. Ik maakte ze zelf wel. Enthousiast haalde ik de blokkendoos van Zoon maar weer eens van zolder. Daar deed hij toch niets meer mee. Ik tekende een paar raampjes op enkele blokken. Leuk, maar ik miste nog wat. Mijn oog viel op mijn mand met stofjes. Ik trok er mijn huisjestof uit. Geïnspireerd zocht ik nog meer stofjes bij elkaar. Dit ging lekker. Ik maakte nog een bostafereel en zette wat fruit bij elkaar. Roodkapje mocht ook niet ontbreken.

Volgend jaar toch maar weer naar de Flavourites-beurs.

prentje en het Muizenhuis

2011-11-20T01:35:00.000-08:00

De datum stond al weken in mijn agenda: op 19 november zou Karina Schaapman van 'het Muizenhuis' in Utrecht komen vertellen over haar boek. Ik ben enorm fan van het muizenboek. En sinds gisteren ook van Karina Schaapman.

Het Muizenhuis vertelt het verhaal van Sam en Julia, twee muizen die samen met hun familie, vrienden en buren in een enorm muizenhuis wonen. Karina heeft het huis zelfgebouwd, en heeft hier drie jaar lang, zeven dagen in de week, aan gewerkt. Met zoveel liefde dat het van de pagina's afspat.
Gisteren gaf ze voorbeelden hoe je bijvoorbeeld een minikacheltje en een minilampje maakt. Ze had voor iedereen werkbladen mee, zodat je zelf thuis ook aan de slag kon om je muizenhuis te bouwen.

Karina is een krachtige vrouw, die heel veel rust en geduld uitstraalt. Na een roerig verleden en de opvoeding van vier kinderen, heeft ze zich helemaal gestort op het maken van minimeubeltjes uit voornamelijk afvalmateriaal. En deze passie deelt ze graag samen met haar publiek. Ademloos keken de kinderen (en opvallend veel volwassenen) toe hoe ze vertelde over de ontstaansgeschiedenis van dit enorme project. Haar boek komt volgende maand in Japan uit, en ik ben er van overtuigd dat het daar ook een enorme hit gaat worden. Ik gun het haar van harte.

Karina is voor mij een voorbeeld hoe krachtig het effect kan zijn van creativiteit.
Iets wat ik zelf ook dagelijks ervaar.

prentje en B

2011-11-19T01:00:00.000-08:00

'Mama, ik voel me niet zo lekker.' Elke vrijdag is het raak als ik Zoon uit school haal. Vrijdagmiddag heeft Zoon zwemles, voor zijn B. En dit is alle vrijdagen een klein drama. Zoon is heel erg bang voor 'Het Gat'. Dat was bij A al een probleem, maar bij B zit Het Gat nog dieper.

Vorige week dachten we even dat we de oplossing hadden gevonden. Zoon had van Man een duikbril gekregen, en oordopjes. Sindsdien wilde hij alleen nog maar met duikbril in bad.
Voor het eerst hoefde hij niet te huilen toen het zwembad in zicht kwam. Trots liet hij zijn juf de duikbril zien. Voor de zekerheid liep ik even mee. 'Daar mag je niet mee afzwemmen', was het eerste dat ze zei. 'Maar kan hij er niet even mee oefenen?', vroeg ik hopeloos. 'Dat hij zijn zelfvertrouwen een beetje terug krijgt?', fluisterde ik erachteraan. Ze haalde haar schouders op. 'De kans is sowieso heel klein dat hij mag afzwemmen', zei ze nog. Ik droop af.

Afgelopen vrijdag. Stilletjes zit hij op de fiets. Opgewekter dan ik me voel, zeg ik dat het vandaag kijkdag is. Voor mezelf heb ik al een beslissing genomen. Het is genoeg geweest.

Halverwege de les loop ik naar de rand van het zwembad. Zoon staat huilend tussen de andere kinderen. 'En nu niet meer mopperen', zegt juf tegen Zoon. Mijn hart breekt. Ik zend hem kushandjes toe, die hij beverig terugzendt.

Juf noemt de kinderen op die mogen afzwemmen. Zoals verwacht zit Zoon daar niet bij. Hij kruipt op mijn schoot, een nat hoopje ellende. Mijn spijkerbroek raakt ook doorweekt, maar dat geeft niet.
De juf loopt naar ons toe. 'Ik weet niet of je er al over nagedacht hebt, maar ik denk dat het niet zoveel zin heeft zo', zegt ze. 'We stoppen ermee', zeg ik, blij dat ze het me eens is.

We lopen naar de kleedkamer. 'Krijg ik nu geen cadeautjes?', snikt Zoon. 'Jij mag van mij iets moois uitzoeken', zeg ik hem, terwijl ik 'm een dikke knuffel geef. 'Omdat ik zo trots op je ben.'

In de kleedkamer kom ik er achter dat ik zijn handdoek ben vergeten. Is niet erg.

Zoon is inmiddels al genoeg afgedroogd.

prentje en de roze tape

2011-11-18T03:20:00.000-08:00

Ik wilde al heel lang van die mooie roze Japanse tape (masking tape heet dat geloof ik, maar dat weet ik niet zeker. Er staat mt op de binnenkant, maar dat kan ook iets heel anders betekenen).

Anyway, toen ik laatst in papierhemel Vlieger was, zag ik mijn kans schoon. En sindsdien wil ik alles tapen, het is echt verslavend. Het begon heel eenvoudig met een paar mooie kaarten. Vervolgens was onze lamp aan de beurt. En toen ging ik helemaal los bij de kast.

(Voor de goede kijker - helaas ontbreekt er een kaars op de foto. Ik heb 'm nog voor u gezocht, maar kan 'm nergens vinden. Wat op zich best raar is, want wie raakt er nu een knalroze kaars kwijt?
En ik had natuurlijk de kast op moeten ruimen voor de foto, maar hé, ik ben de VT Wonen niet. Ik wilde gewoon met u de lol van de Japanse tape delen, nog voor ik Zoon van school moet halen.)

prentje special: de neven halen (warme) vakantieherinneringen op

2011-11-16T07:53:00.000-08:00

'Wat is het koud in Nederland, hè, Max?'

'Weet je nog, die mooie camping in Spanje?'

'En die vakantie op Curacao?'

'Of die zomer in Parijs?'

'Die heerlijke tijd in Italië ?'

'Augustus in Lissabon?'

'Ach Willem, je moet maar zo denken: het kan altijd nog kouder!'

prentje en de schoen

2011-11-13T03:33:00.000-08:00

Kwart voor zeven, zondagochtend. 'Mam, er zit wat in mijn schoen!' Geeuwend sta ik beneden. 'Moet je kijken mam, Sint gebruikt hetzelfde papier als jij', zegt Zoon verwonderd. Mentale aantekening: nooit twee dagen achter elkaar hetzelfde sinterklaaspapier gebruikten.

Blij pakt Zoon zijn nieuwe Gomu-gummen uit, ~~onze~~ zijn nieuwe verslaving. Er zit onder andere een klein tv-tje in.

En zo kunnen de clowns ook de Sinterklaas-intocht kijken. Weliswaar in het zwart-wit, maar dat maakt het eigenlijk alleen nog maar romantischer. De Amerikaanse neven hadden wat moeite om het Sint-concept te begrijpen, maar zijn nu helemaal om.
Ik denk dat er volgende week 3 clownsschoenen (naast de onze) voor de kachel staan.

prentje en de landelijke intocht van Sinterklaas

2011-11-12T11:43:00.000-08:00

We hadden het in de zomer al bedacht, mijn blogvriendinnetje en ik. Eigenlijk vanaf het moment dat bekend werd gemaakt dat Sinterklaas dit jaar in Dordrecht zou aankomen, de stad waar ze woont. We zouden samen naar de intocht gaan. En bovendien had ze een schattig nieuw huis, dat ik ook nog niet had gezien, dus dat kwam mooi uit. Een lief huis, waar ik ook meteen in zou kunnen trekken, want ik ken niemand die zo dezelfde smaak heeft. Vaak denken we ook op hetzelfde moment hetzelfde. Als we een stapel kranten zien liggen waarop staat 'Hij komt', grijpen we allebei gelijk ons fototoestel, terwijl het meisje van de kranten zegt: 'je mag er een mee nemen hoor', en een krant pakt. Probeer dan maar eens uit te leggen dat ze net de compositie heeft verstoord. Maar goed, zij begrijpt dat als geen ander.

We moesten een tijdje wachten daar op die punt van de kade, maar toen werd ons geduld ook rijkelijk beloond. Want daar kwam de boot. 'Ik geloof dat ik een beetje moet huilen', zei ik, en ook dat begrijpt ze.

'Mama, Sinterklaas is ouder dan Adam en Eva, toch?', vroeg Zoon voor de zekerheid. 'Ja hoor', zei ik, want rond deze tijd nemen we het niet zo nauw met de waarheid. Dat deze Sint ('jammer dat het niet de echte meer is', zeiden verschillende vriendinnen, wat maar aangeeft hoe Sint in ons verankerd zit) opvallend vitaal was, was Zoon gelukkig ontgaan.

Moe maar voldaan kijken we 's avonds het Sinterklaasjournaal. Daarin wordt een samenvatting gegeven van "onze" intocht. 'Alle kinderen mogen vanavond hun schoen zetten', zegt Sint. 'Het is ook elk jaar hetzelfde', zegt Zoon.

Gelukkig maar. Want sommige dingen moeten nooit veranderen.

prentje en 11-11-11

2011-11-11T07:58:00.000-08:00

'Ah mama, mag ik ook nog Sint Maarten lopen vanavond?', vraagt Zoon smekend. Officieel is de regel dat we 1 snoepfeest per jaar doen, en hij was ook al met Halloween langs de deuren gegaan. Maar omdat ik een slappe-hap-moeder ben, kon ik het weer eens niet weigeren. Dus belde ik maar weer met de moeder van een vriendje.

We sloten aan bij een heel internationaal gezelschap, want de moeder van het vriendje is Duitse, en de vader Canadees. En dan hadden we nog een Duitse moeder, en een Spaanse. Dus het gesprek tussen de ouders ging vooral over wie Sint Maarten nu ook alweer was, en waarom de kinderen langs de deuren gaan voor snoep. 'Het was een bisschop die zijn mantel aan een arme man gaf', wist de een. 'Maar waarom dan snoep?', vroeg de ander. Tja, dat wist ik als Hollandse ook niet zo goed.

'In Duitsland lopen ze alleen met lantaarns, maar krijgen de kinderen geen snoep', zei een van de Duitse mama's. Misschien liep haar kind daarom nu als een van de hardste. Werd hij eindelijk beloond voor zijn gezang. Met de mijne, hoor, die kreeg een blik in zijn ogen alsof ie nooit snoep krijgt thuis. De kleintjes bleven bedremmeld een beetje achter. De Spaanse dame riep verbaasd dat de mensen hier zo voorbereid waren (kleurige huisvlijtmandjes vol snoep werden er vol trots aan de deur gepresenteerd).

Ik vertelde het verhaal dat ik als kind een keer aanbelde met Sint Maarten bij een gezin dat net uit Somalië was geëmigreerd. Vol verbazing keken ze naar het kleine blonde meisje dat stond te zingen over koeien met staarten. Er werden steeds meer familieleden bij geroepen, tot de hele gang vol stond. Toen ik uitgezongen was, keken ze me verwachtingsvol aan. 'Candy', wist ik nog uit te brengen. Ik kreeg een pak koekjes, misschien wel het eerste pak koekjes wat ze in Nederland hadden gekocht.

Inmiddels loopt deze Sint Maarten ten einde. Zoon en ik lopen naar een redelijk donker huis.

'Je moet de buitenlamp aandoen, en het lantaarntje voor het raam zetten!', zeg ik tegen Man. 'Dat zijn de codes!' Had ik even hoop eindelijk van de verzameling Spongebob-koekjes van Zoon af te kunnen komen.

Rare jongens eigenlijk, die Hollanders.

prentje en de jarige prentjesmoeder

2011-11-10T10:52:00.000-08:00

En nog even op de valreep: gefeliciteerd mama! 79 jaar jong!

prentje en de gebreide mutsen

2011-11-10T10:17:00.000-08:00

prentje en ontwerpen

2011-11-09T01:01:00.000-08:00

Mijn leven bestaat op dit moment uit ontwerpen. Ik ben er dag en nacht mee bezig. Kerstkaarten, blogplaatjes, fotoprojecten; ik draai er mijn hand niet voor om. Ik ontwerp voor mijn werk, en als ik thuis kom, ga ik gewoon door. Of ik ga naar mijn cursus Illustratie, waar we op dit moment bezig zijn met lino's gutsen.

Ik leer allerlei nieuwe technieken en photoshop me door de avond. Ik verf, kras, stempel en combineer alles met elkaar. Als ik niet achter de computer zit, breng ik uren door in boekhandels om illustratieboeken te bekijken. Ik bezoek papierwinkels en verfspeciaalzaken. In het weekend snuffel ik rond op rommelmarkten om spullen te zoeken die ik kan gebruiken voor mijn projecten.

Ontwerpen is mijn vluchtheuvel als het stormt in mijn hoofd en de blaadjes van de bomen vallen.

prentje special: de reis van de neven

2011-11-06T08:40:00.000-08:00

'Een brief van Tijl, Max! Hij wil dat we bij hem komen wonen.'

'Het wordt een lange reis. Ben je er klaar voor?'


'Kijk, zeehonden!'

'Je hebt gelijk, Max, dat was niet helemaal het goede schip.'

'Fijn dat we dit vliegtuig van de politie mochten lenen!'

'Willem, weet je zeker dat we de goede kant op gaan?'

'Volgens mij zijn we weer op de goede weg, Max!'

'Ik had het me iets anders voorgesteld, maar wat een avontuur!'

'Ik denk dat we in Holland zijn!'


'Is dat neef Tijl, Willem?' 'Wat heerlijk om jullie te zien! Hoe was jullie reis?' 'Ach, dat stelde niets voor...'

prentje en Return to Sender

2011-11-04T07:19:00.000-07:00

Ik hou heel erg van de Return to Sender-producten van de Hema. Niet alleen vind ik ze erg kleurrijk, ze bezorgen me ook nog eens een goed gevoel. Bovendien heb ik een zwak voor Katja Schuurman.

Ongeveer achttien jaar geleden liep ik stage bij RTL-4. Katja speelde toen net in Goede Tijden, Slechte Tijden, en werd geïnterviewd in Koffietijd. Ze werd begeleid door de voorlichter van RTL, en ik hobbelde mee. Ze vertrouwde me toe dat ze best zenuwachtig was, en ik vond haar ontwapenend. En mooi.

In 2006 richtte Katja samen met twee anderen Return to Sender op. Ze zoeken naar producten in de armste gebieden van de wereld en verkopen deze in Nederland. Katja kreeg het voor elkaar dat de Return to Sender producten bij de Hema werden verkocht. En zo is de cirkel weer rond, want we zijn weer bij de Hema beland.

Gisteren stapte ik na mijn werk de Hema binnen om te kijken of de nieuwe kerstcollectie al in de winkel lag. Die was er, maar viel een beetje tegen. Ik miste producten zoals de gehaakte items van vorig jaar.
Een beetje teleurgesteld nam ik de roltrap naar boven om te kijken of er al kerstspullen waren bij de Return to Senderproducten. En toen vond ik deze geweldige opbergmand. Soortgelijke manden zitten al jaren in de collectie van mijn favoriete Deense merk Rice, maar daar zijn ze behoorlijk prijzig.

Maar nu waren ze dus ook bij de Hema. 'Wat een mooie mand, die ken ik nog niet', zei de caissière bewonderend. 'Volgens mij zijn ze nieuw', zei ik trots. ~~Ik zei er maar niet bij hoe vaak ik naar de Hema ga en de collectie zo ongeveer uit mijn hoofd ken, om niet geheel voor gek te worden versleten.~~

En zo stapte ik toch weer blij de winkel uit. Blij met mijn nieuwe Hema-primeur, die perfect in mijn interieur past (en waar ik al mijn andere Hema-spulletjes in kan opruimen).

prentje special: Tijl op huizenjacht

2011-11-02T23:49:00.000-07:00

Hoewel zijn neven nog steeds niet zijn gearriveerd uit Amerika, is Tijl toch vol goede moed begonnen aan een zoektocht naar een geschikt huis waar zijn familie zou kunnen wonen.

Opgewekt gaat hij op pad

'Of ik ook kan smurfen?'

'Dus je eet vooral honing?'

'......'

'Dus met volle maan verander je in een weerwolf?'

'En ik moet helpen bouwen?'

'Of ik goed ben in Spinjitzu, vraag je?'

'Nee, clowns hebben geen vleugels'

'Hoe koud wordt het hier, zei je?'

'Weet u zeker dat uw vrouw het ook goed vindt?'

'Spanje?'

'Had je het nu over een wintervoorraad aanleggen?'

'Directeur, mogen mijn neven alstublieft bij mij komen wonen?'

prentje en de Heidi-wekker

2011-11-02T03:45:00.000-07:00

'Is dit nu de hele markt?', vraagt Zoon als we aankomen bij de Veemarkthallen en hij twee kraampjes buiten ziet staan.
Even later is hij diep onder de indruk als hij binnenstapt in de hal waar de vlooienmarkt daadwerkelijk wordt gehouden. 'Dit is de grootste markt van de hele wereld', zegt hij resoluut.

'Kijk mama, een Heidi-wekker', zegt hij enthousiast als we net begonnen zijn de markt te bestormen. 'Ik mocht toch nog een wekker?'. Samen kijken we naar een geweldige retro-wekker, met een lammetje dat heen en weer beweegt. 'Laten we eerst de markt helemaal aflopen', zeg ik - door ervaring wijzer. 'En als je 'm dan nog steeds wil, kunnen we de wekker altijd nog halen.'

Heidi krijgt wat concurrentie van Dokter Bibber en nog een paar andere spelletjes, maar wint uiteindelijk de strijd. Opgewekt lopen we terug naar het begin van de markt. Daar is nog wel de wekker te vinden, maar van de man die achter het kraampje stond, ontbreekt elk spoor. 'Hij is even zijn hond naar de auto brengen', zegt de buurman. Zoon vraagt of we dan aan hem kunnen betalen. 'Ik verkoop helemaal niets', zegt hij nors. Nee, dat lijkt me duidelijk, met zo'n houding.

Inmiddels zit ik op hete kolen, want ik zou nog naar een vriendin aan de andere kant van het land. En vervolgens moet ik Man nog ophalen. 'Ik denk dat hij ook nog even een rondje met de hond loopt', zegt de Vriendelijke Buurman. 'Zullen we dan maar gaan?', vraag ik Zoon, maar eigenlijk weet ik het antwoord al. Zoon heeft zich gepositioneerd voor de kraam en gaat nergens naar toe voor die man terug is.

Ik haal maar even koffie. En dan eindelijk komt de verkoper aanlopen. 'Hij doet het toch wel hè?', vraag ik nog voor de zekerheid. Zwijgend windt de man de wekker op. Een keihard geluid is het gevolg. 'Ik denk dat de hele markt dat heeft gehoord', zegt Zoon trots.

Als we op weg zijn naar mijn vriendin, komen we in een ellenlange file terecht. Ik verlies mijn geduld. Teveel dingen in een weekend gepropt, wanneer leer ik het nou eens?

'Mama zei heel veel k**', zegt Zoon tegen Man, als we hem aan het einde van de dag ophalen. 'Wel achtentachtig keer'. 'Nou, eerder drie keer', zeg ik slapjes. Wanneer leer ik nou ook eens dat ik niet moet vloeken in het bijzijn van Zoon?

De volgende morgen wordt het hele huis opgeschrikt van een verschrikkelijk kabaal. 'Ik heb 'm om half zeven gezet', zegt Zoon vrolijk. 'Dan ben ik voortaan elke ochtend op tijd wakker voor Pokemon op tv.'

De Heidi-wekker blijkt vooral leuk om naar te kijken.

prentje, Tijl en Halloween

2011-10-31T00:02:00.000-07:00

prentje en de clowns

2011-10-30T02:23:00.000-07:00

Maak kennis met Tijl. Tijl is een circusclown, dat zie je zo. Al jaren trekt hij het land door met zijn circus.

En dat vindt hij leuk hoor, maar soms is hij ook een beetje eenzaam.
Nu liet de circusdirecteur zich laatst ontvallen dat Tijl twee neven heeft. Sindsdien kon hij aan niets anders meer denken. Hoe leuk zou het zijn als ze weer bij elkaar zouden komen? Maar dan moest hij ze eerst vinden.

Tijl is een moderne clown, dus startte hij zijn zoektocht naar zijn familie op internet.
Hij begon op Marktplaats. En als een wonder plopten zijn neven op het scherm. Hij deed meteen een bod.
Binnen vijf minuten kreeg Tijl reactie. Zijn neven waren net beloofd aan het bod onder hem. Tijl kon er niet van slapen. Elke dag keek hij toch even op de computer. En toen was daar opeens een mailtje. Iemand had zijn bod ingetrokken, Tijl was opnieuw de hoogste bieder. Maar dat was hij sowieso toch? Met een beetje nieuwe hoop mailde hij de mevrouw van de advertentie. Maar zij vertelde dat dit waarschijnlijk een automatisch bericht was, omdat iemand zijn bod had weggehaald. De deal stond nog steeds.

De hele week keek Tijl naar zijn neven. Ze stonden nog steeds op "gereserveerd". Tijl mailde maar weer eens naar de aardige mevrouw. Maar opnieuw kon ze hem niet geruststellen. De koper maakte het geld op de "ouderwetse" manier over, dat duurde een paar dagen. Dat kon Tijl, als moderne clown zijnde, amper bevatten.
De mevrouw gaf ook nog een tip: kijk eens op eBay. Tijl raakte daar een beetje van in de war. Had hij zich dan vergist? Waren dit toch niet zijn neven?

Hij besloot het er op te wagen. En ja hoor, daar stonden zijn echte neven. Blijkbaar waren ze in Amerika terechtgekomen. Dat heb je met circusfiguren, die gaan de hele wereld over. Tijl deed opnieuw een bod. Binnen tien minuten was de deal rond. Hij schrok alleen even toen hij de bezorgkosten zag. Die waren veel hoger dan hij op internet had gezien. Maar dat bedrag gold alleen voor Amerika.

En sindsdien droomt Toon weer over zijn neven. Als het goed is, kunnen ze elk moment op het vliegtuig stappen. Hij fantaseert over alle avonturen die ze samen gaan beleven. Over de hoge bezorgkosten is hij inmiddels heen. Voor familie moet je wat over hebben. Maar dan moeten ze wel komen.

Want het blijven immers circusfiguren.

prentje en de DDW

2011-10-29T12:33:00.000-07:00

De afspraak met haar stond al een tijdje. Dat de Dutch Design Week net haar laatste weekende beleefde, was toeval. En een kans die we niet mochten laten lopen. Dus in plaats van naar het Grafisch Museum in Breda, gingen we naar Eindhoven.

Het mooie is dat mijn lieve blogvriendinnetje jaren in Eindhoven heeft gewoond. Dus zij kent alle hotspots. En had al voor de lunch gereserveerd bij Usine, het hippe restaurant waar vroeger de lampenfabriek van Philips was gevestigd.
Vervolgens storten we ons als vanzelf in de winkelstraat, totdat we ons herinnerden dat we voor de DDW waren gekomen.
Nu is het zo dat de Dutch Design Week is verdeeld over 65 locaties, dus dat gingen we never nooit redden. Dus concentreerden we ons maar op de tentoonstelling Spring in het Designhuis, vooral omdat mijn juf Kim Welling onderdeel was van deze expositie. Zij had Maxima deze week nog het een en ander verteld over haar werk, toen onze prinses de tentoonstelling opende.
Vervolgens waren we eigenlijk al uitgeput van zoveel inspiratie. En ook nu wist mijn Eindhovense gids weer een leuk tentje te vinden: de Smalle Haven.

Na zoveel hipheid zat er maar een ding op: de trein terug nemen naar het saaie Utrecht.

De andere 64 hotspots doen we volgend jaar.

prentje en de illustraties

2011-10-28T08:00:00.000-07:00

'Het lijkt me een leuke cursus, maar ik kan niet tekenen', zegt een vriend tegen me. 'Ik ook niet', antwoord ik. 'Het is ook geen tekencursus. Illustratie is veel meer. Het gaat om verbeelding en suggestie.'

Zoals jullie weten volg ik sinds een aantal weken de cursus Illustratie bij Kim Welling. Ik vind het geweldig. Elke week leren we nieuwe technieken. Zo zijn we afgelopen weken druk bezig geweest met het beschilderen van stukken papier, die we uitknipten om een illustratie te maken bij een gedicht.

Vanmorgen was ik even in de stad. Soms kan ik me wat verloren voelen tussen al die mensen. Als ik zo'n bui heb, loop ik een boekhandel in, en sla af bij de kinderboeken.

Dan gebeurt er iets magisch. Ik voel me niet langer verloren, maar opgenomen in een wereld vol kleur en fantasie. Ik blader door het boek 'Dierderij' geschreven door Lida Dijkstra. Maar waar het me eigenlijk om gaat, zijn de prachtige illustraties van Noëlle Smit (afbeelding hierboven).

Sinds mijn cursus kijk ik anders naar illustraties. Ik kijk hoe ze zijn opgebouwd, wat voor technieken er zijn gebruikt. Noëlle combineert verf met krijt, pen met kleurpotlood, en weet zo precies de juiste toon te raken.

Eigenlijk wat ik ook graag zo kunnen, maar (nog?) niet kan. Dus voorlopig kan ik alleen nog maar wegdromen bij het werk van anderen in mijn vluchthoekje in de boekhandel.

En soms kan ik zo'n meesterwerkje niet laten liggen, zeker niet als het € 4,95 (!) kost...

prentje en het circusboek

2011-10-26T10:07:00.000-07:00

'Wat heb je nou weer besteld?', vraagt Man als hij met een enorme doos binnenkomt. Nou ja, zeg.

'Gewoon een boek', zeg ik, verbaasd naar het grote kartonnen pakket kijkend.

Tja, dat kan dus gebeuren als je iets op internet besteld wat je nog nooit 'in het echt' hebt gezien. Dan blijkt het circusboek van Taschen opeens een soort reuzeboek te zijn. Maar daarom niet minder mooi. Het boek is gevuld met circusfoto's van 1870 tot 1950. Ik kan er uren in bladeren.

Ik haal mijn favoriete vintage circusfiguurtjes er maar weer eens bij. En opeens ploppen er allerlei ideeën in mijn hoofd op. Maar daarover een andere keer meer.

Voor nu eerst maar eens genieten van mijn circusboek.
Jammer dat ik het alleen zittend aan de eettafel kan bekijken.

Of moet ik nu koffietafel zeggen?

prentje en de hekstendag

2011-10-23T09:11:00.000-07:00

'Denk je dat je de rij weg kunt toveren?', vraag ik aan de kleine tovenaar naast me. Het is heksendag in Kasteel de Haar en elke mini-heks of -tovenaar uit de omgeving heeft de roep van de opperheks gehoord. Er staat een rij van meer dan een uur. Maar wij toveren wat geduld uit een klein potje en blijven rustig wachten.

En als we dan in de prachtige tuin van het kasteel zijn, gaan we ook los. We maken een bezem, Zoon mag muizen happen, enge heksendingen raden met een blinddoek om, hij krijgt een spin op zijn wang geschminkt en heeft een goed gesprek met enkele magiërs.

En toen klapte de opperheks drie keer in haar handen, en was de herfstvakantie (~~eindelijk~~) ten einde.

prentje en de herfstkoekjes

2011-10-22T09:17:00.000-07:00

Nou, dan maakt het toch niet meer uit dat het deeg tegen de ramen zit?
(en de koekjes een beetje zwart uit de oven zijn gekomen...)

prentje en de herstwandeling

2011-10-21T08:41:00.000-07:00

'Ik haat het bos', zegt Zoon. Kijk, dat begint al goed. 'En toch gaan we', zeg ik streng. 'Het is herfstvakantie en die is niet compleet zonder een goede boswandeling. je hebt nog mazzel dat het zulk mooi weer is.'

Morrend loopt Zoon achter ons aan. Tot hij opeens een beukennootje ontdekt. En dan is het hek van de dam. Hij vindt opeens van alles, zelfs een rups, en huppelt tussen de bomen (is dit wel mijn kind?)

'Mama, een geel-bruin blaadje!' 'Mama, een babykastanje!' Hij gaat zelfs gewillig op de grond liggen voor de ultieme herfstfoto. Ik geniet van mijn jongetje terwijl de zon doet alsof het nog zomer is.

'Wat heb je prachtige herfstschatten gevonden', zeg ik terwijl ik in de Dirk-tas kijk, die met zijn felrode kleur een beetje detoneert in het bos. 'Maar jij bent mijn grootste herfstschat', zegt hij, terwijl ik zijn handje in mijn hand voel.

En op zo'n moment is alles even perfect.

prentje en de Thomastheatertour

2011-10-20T09:45:00.000-07:00

Ik zei het al eerder, de interesses van een zevenjarig jongetje en een negendertigjarige moeder lopen niet altijd synchroon. Dus vergde het een staaltje creatief denken wat we gingen doen in de herfstvakantie op de dag dat ik ook vrij was.

Lang leve internet. Ik typte maar eens 'uit in de herfstvakantie met kinderen' of iets dergelijks in en vond daar de Thomastheatertour. Zoon heeft een hardnekkige liefde voor Thomas de Stoomlocomotief en deze trein blijkt inmiddels onze gids te zijn voor leuke uitjes in de herfstvakantie.

En dus waren we gisteren op weg naar Beverwijk. Ik had een van de laatste kaartjes kunnen bemachtigen, dus we zaten helemaal achteraan. En voor mij zat een hele grote meneer die vreselijk geïrriteerd achterom keek als ik een foto probeerde te maken (ok, met flits), dus die afbeelding voor mijn blog moest ik even gaan improviseren, bedacht ik me al in de zaal.

Raar is dat toch. Vaak bedenk ik me al tijdens een "happening" wat ik u ga voorschotelen.

Anyway, het was een mooi verzorgde voorstelling. Zoon blij want hij zag al zijn treinen 'in het echt' en mama blij want het was theater en het ging ook nog eens over het circus.

En vandaag is de herfstvakantiekaravaan weer verder getrokken. Met als volgende stop Legoworld in Zwolle. Maar toen moest ik weer werken (a~~ch, wat jammer toch weer~~).

prentje en de herfstvakantie

2011-10-17T10:59:00.000-07:00

Het is herfstvakantie, maar ik heb niet zoveel vrije dagen meer. Allemaal opgenomen tijdens deze ~~verregende~~ zomer. Man heeft nog een stuwmeer aan vakantiedagen en heeft de hele week vrij genomen om samen met Zoon leuke dingen te gaan doen.

Vandaag waren ze naar het Spoorwegmuseum, ~~dus het was niet zo erg dat ik moest werken~~. Zoon kreeg een treintje, en dus werd vanavond de hele baan weer opgezet. De treinen kleurden mooi op mijn kleden. Die eigenlijk een beetje nonchalant over elkaar moeten liggen voor een Bohemian-effect, maar die Zoon consequent recht legt.

Ik zie Zoon genieten van zijn vrije tijd. Even geen taal en rekenen. 'Eigenlijk ben ik niet zo van de cijfers', zegt hij nadenkend. 'Ik ben meer een speel-man.'

Waarvan akte.

prentje en de vriendinnen van de middelbare school

2011-10-15T13:23:00.000-07:00

'Misschien toch leuk om elkaar weer eens te ontmoeten', schreef de middelbare schoolvriendin met wie ik dit jaar dankzij Facebook weer contact had. Twee andere vriendinnen sloten zich daar bij aan. Eentje moest op het laatste moment afhaken, maar de andere twee ging ik weer zien na ruim twintig jaar.

Ik weet niet of het komt omdat we volgend jaar allemaal veertig worden, maar dit was al de tweede reünie dit jaar. Tijdens de middelbare school had ik een vast groepje van zes vriendinnen, met wie ik alles deelde. We zagen elkaar elke dag op school, en daarna hingen we nog uren aan de te telefoon, tot onze ouders er gek van werden. Na de middelbare school hebben we nog een tijdje contact gehouden, maar uiteindelijk is dit helaas verwaterd.

We zouden gaan lunchen in Amsterdam, de stad waar we gezamenlijk onze eerste voorzichtige uitgaansstappen hadden gezet. Nieuwsgierig stond ik voor het CS op de dames te wachten. Zou ik ze nog herkennen na zoveel jaar?

Meteen dus. En binnen tien minuten voelde het alsof we elkaar twintig dagen in plaats van twintig jaar niet hadden gezien. Urenlang zaten we op het terras van De Jaren (waar we vroeger ook al afspraken) om al die jaren in een lunch samen te vatten. Wat waren we eigenlijk weinig veranderd.
En wat was het weer vertrouwd.

Na de lange lunch besloot ik nog even naar het Rijksmuseum te gaan. Voornamelijk vanwege de expositie van de Gouden penselen, maar die viel een beetje tegen. De originele tekeningen van mijn favoriete boek hingen er niet, omdat deze op de computer waren gemaakt. Een illusie armer dwaalde ik door de zalen met Oude Meesters. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet zo van de Oude Meesters ben. Technisch gezien is het perfect, maar het raakt me niet. Ik vind het vaak te somber, te bruin. Op het Joodse bruidje na, die blijft me ontroeren. En gelukkig kwam ik ook nog een Andy Warhol tegen.

Blij liep ik door zonnig Amsterdam terug naar het station. Wat een fijne dag was het. Het is toch heel waardevol om weer oude vrienden te zien.
'Wat zou jij later worden?', filosofeerde ik thuis tegen Zoon. 'Gewoon, wie ik ben', antwoordde hij.

En blijkbaar gold dat ook voor ons. We waren na al die jaren gebleven wie we waren.

prentje en de Efteling

2011-10-12T00:42:00.000-07:00

Wij kregen als trouwe Toyota-rijders een uitnodiging in de bus voor een "Toyota Festatie".
Nou was dat niet zo interessant, ware het niet dat deze "festatie" in de Efeling werd gehouden, waar we voor een tientje naar toe konden. Kijk, dan wordt de festatie opeens een stuk interessanter, natuurlijk.

Ik heb een wat vreemde relatie met pretparken. Van te voren denk ik altijd: 'leuk', maar als ik daar dan met een mensenmassa in de rij sta, denk ik vaak: 'wat vond ik hier nou toch leuk aan?'

En ik weet nu het antwoord: het stralende gezicht van Zoon die de hele dag in het park huppelt, regen of niet. Die dapper in de achtbaan Joris en de draak gaat met zijn papa, en na afloop met een wit koppie beweert dat hij het fantastisch vond. Die braaf poseert op een paddestoel, omdat mama het liefst in het Sprookjesbos is.

Zelf moest ik wel even slikken toen ik zag dat de wachtrij voor Droomvlucht zeventig (!) minuten bedroeg. Inmiddels was ik ook wel aardig verkleumd van de hele dag in de regen lopen, en bestond mijn Droomvlucht uit een ritje naar huis (in de Toyota, ja) om daar in een warm bad te gaan zitten.

Maar dat kon ik nog even op mijn (koude) buik schrijven. Want opeens was er een bord neer gezet waarop stond: "de Efteling is vandaag een uur langer open".

Stralend keek Zoon me aan, er inmiddels van overtuigd dat sprookjes echt bestonden.

Het bad moest nog even wachten.

prentje en de kapotte teller

2011-10-11T09:30:00.000-07:00

Mijn bezoekersteller onderaan de pagina werkt niet meer. Ik betrap mezelf er vaak op dat ik regelmatig even bij de bezoekersaantallen kijk. Als een soort dagkoersen, zeg maar. Voordat ik 's avonds naar bed ga, werp ik nog een laatste blik. Bijna 200? Prima blogdagje.
Nu staat er al een paar dagen een zielige '0'. En sta ik voor de keuze. Haal ik 'm eraf?

Dat doet me ook stilstaan bij het doel van mijn blog. Is het alleen een uitlaatklep, of wil ik toch zoveel mogelijk mensen bereiken? Allebei, kan ik nu inmiddels concluderen.

Ik heb de betreffende firma een mailtje gestuurd, en laat 'm er toch nog even opstaan.
Ook al staart die '0' me aan, ik weet dat we contact hebben samen.

prentje en het allermooiste boek

2011-10-08T10:57:00.000-07:00

We lopen door de stad met z'n drietjes. We hebben net Bennie Stout gezien, de Sinterklaasfilm die voelt als een warme deken. Zoon mag een kinderboek uitzoeken, omdat het Kinderboekenweek is. Hij wil graag Superdolfje, maar deze blijkt uitverkocht te zijn in de Selexyz. Ik pak een boek op, Seizoenen, en wordt als door de bliksem getroffen. Wat een schitterend boek. Alles klopt, de illustraties, de kleuren, de sfeer, het lettertype, het papier. Maar ja, ik heb de laatste tijd al zoveel boeken gekocht. Spijtig leg ik het neer.

We gaan naar de Kinderboekenwinkel. Daar is het drukker dan in de Kalverstraat op zaterdagmiddag. En ook hier is Superdolfje uitverkocht. Op naar de Bijenkorf. Want Zoon is een klein prentje en als die zijn zinnen ergens op heeft gezet, dan moet het ook komen. Gelukkig hebben ze daar wel Superdolfje. En opnieuw sta ik met Seizoenen van Blexbolex in mijn handen. 'Winnaar van het Gouden Penseel', lees ik. En terecht. Opnieuw raakt het boek me. Man ziet me verliefd bladeren. 'Neem het nou maar, dan is het een vervroegd Sinterklaascadeau', zegt hij lief.

Thuisgekomen maak ik meteen foto's. Ik kan elke pagina wel fotograferen, het zijn stuk voor stuk kunstwerkjes. Wel ontmoedigend voor een beginnende-illustrator-met-ambities; het mooiste boek is al verschenen. Op internet lees ik dat de originele illustraties tijdelijk in het Rijksmuseum hangen. Ik citeer even:

"De Penseeljury, onder voorzitterschap van de directeur van het Rijksmuseum Wim Pijbes, kwam dit jaar voor het probleem te staan dat de drie mooiste boeken geïllustreerd waren door buitenlanders. ‘Je kunt dan’, aldus de jury, ‘trouw aan het reglement, de eerste prijs toekennen aan de nummer 4 – een Nederlander – maar de jury wilde het Gouden Penseel aan het allermooiste boek toekennen."

Sinterklaas valt vroeg dit jaar.

prentje en het steeds maar groter wordende fietsenrek

2011-10-07T02:55:00.000-07:00

'Mama, ik hoop dat ik nog tanden over houd...'

prentje en de kinderboeken

2011-10-05T05:43:00.000-07:00

Het zal u niet ontgaan zijn, cultuurminnend als u bent; de Kinderboekenweek is vandaag begonnen. Het thema is Superhelden.
Deze zomer vond ik op een kindermarkt een kinderboek uit mijn jeugd: het Prentenboek van Tante Pau. Nu had ik helaas niet zoveel boeken als kind (ik ben nu een inhaalslag begonnen) dus dit boek staat me heel helder voor de geest. Als ik de foto's bekijk, lijkt of er allemaal vakjes in mijn hoofd open gaan.

Wat me opvalt als ik de verhaaltjes wat beter lees, is dat ze vaak zo gruwelijk wreed zijn. Regelmatig sneuvelt er een geliefd huisdier, en soms de hoofdpersonen zelf. Sinterklaas was nog een echte boeman die streng rondkeek of er een kind in aanmerking kwam voor een enkeltje Spanje. Met tere kinderzielen werd geen rekening gehouden.

Dezelfde conclusie trok ik toen ik samen met Zoon op Kindernet Wickie de Viking keek. De vriendjes van Wickie gingen een boottocht maken, maar Wickie durfde niet mee omdat hij niet kon zwemmen. Zonder pardon werd hij door zijn vader de boot in geslingerd. Toen ze even later aanmeerden bij een eiland sloot Wickie vriendschap met een paar zeehonden, met wie hij gezellig in zijn blootje ging zwemmen. Toen zijn vrienden de zeehonden in het vizier kregen, werden ze tot bloedens toe gestenigd door de kleine etterbakken. Maar geen nood, de zeehonden namen genadeloos wraak door de hele boot om te kieperen, waarbij de arme Wickie bijna verdronk. Het kwam uiteindelijk allemaal wel goed, maar ik zat met verbazing te kijken naar al deze wreedheden.

De kinderen die in de jaren zeventig opgroeiden, dat zijn pas Superhelden.

Al was het maar omdat ze al deze verhalen hebben overleefd.

prentje en het nieuwe project

2011-10-02T11:55:00.000-07:00

'Ik heb een nieuw projectje', zeg ik enthousiast tegen Zus. Lachend kijkt ze me aan. 'Waarom begint iedereen te lachen als ik dat zeg?', vraag ik verbaasd. 'Je brengt het zo blij', zegt ze glimlachend.

Ik word ook erg blij van mijn nieuwe project. Het komt hier op neer: ik koop op internet retro speelgoed, fotografeer deze in een andere setting, en vervolgens kijk ik wat ik er mee doe. Ik verkoop het door, of ik hou het zelf: ik zie het wel.
Mijn eerste zoekopdracht had betrekking op, hoe kan het ook anders, een vintage circustrein van Fisher Price uit 1973. Ik zag 'm op verschillende sites, zowel compleet als in onderdelen. Met rode konen zat ik achter de computer. Hier plaatste ik een bod, daar stuurde ik een mail; ik kon er niet van slapen. Uiteindelijk kocht ik 'm van een vriendelijk echtpaar uit Brabant. Die beloofde 'm de volgende dag op te sturen. De dag er na, toen ik 's avonds thuiskwam van het zwemmen, lag er een briefje in mijn brievenbus. Er was een pakketje bezorgd maar er was niemand thuis. Op een holletje ging ik naar de buurman, terwijl ik bijna struikelde over een egeltje. Daar brandde alleen nog boven licht. Kon ik het maken om de buurman uit zijn bed te bellen? Ik kreeg visioenen van mijn buurman met zijn haar overeind en besloot toch nog maar een dagje te wachten.

De volgende dag was het dan zover: ik kon mijn retrotrein in mijn armen sluiten. Het Brabantse stel had 'm met alle zorg ingepakt: de trein zelf zat in een soort vloeipapier. De figuurtjes zagen er nog fantastisch uit na 38 jaar, zeker in vergelijking met sommige autootjes van Zoon die het hier nog geen twee dagen overleven.
Zoon stortte zich uiteraard meteen op de trein, die zelfs nog geluid bleek te maken.

Eigenlijk wilde ik de trein fotograferen in combinatie met het boek Circus van Taschen dat hoog op mijn verlanglijstje staat, maar dat helaas nog niet in mijn bezit is. Gelukkig stond er in het tijdschrift Jansen een superleuke circusreportage, die toen maar even als achtergrond heeft gediend, samen met een kaart van de Hema.

Het circus zit in de lucht, ik zei het maanden geleden al. Heb net vandaag Nachtcircus van Erin Morgenstern uitgelezen, een prachtig sfeervol boek.

Dolgelukkig stond ik achter mijn statief, helemaal in mijn element.

Het circus is in de stad.

prentje en de kunst, deel 2

2011-10-01T13:05:00.000-07:00

Tja, hoe liep het nu af hè, met die cursusstress. Ik besloot om toch maar afgelopen maandag naar de basiscursus Illustreren te gaan. Als ik echt verder wil op dit gebied, kan ik maar beter eerst een goede basis hebben. Het idee om beide cursussen tegelijk te volgen, heb ik laten varen. ~~Bovenstaande foto toont wat kunstwerken van afgelopen week. Ben lekker bezig.~~

Wat deed u op de warmste oktoberdag ooit? Man en ik hadden besloten om naar het Park de Hoge Veluwe en het Kröller-Müller Museum te gaan. Natuur en cultuur samen, een hele fijne combinatie.
Nadat we onze kleine cultuurbarbaar hadden afgezet op een partijtje, zetten we koers richting Arnhem. Er waren nog net twee witte fietsen op ons startpunt, dus we waren helemaal blij.
Wat een prachtig, bijna surrealistisch landschap. Zandafgravingen, graanvelden, schitterende bossen: we vielen van de ene verbazing in de andere. 'Volgens mij zag ik net een slang de weg oversteken', zei Man nonchalant. Wij terugfietsen, want dat wilde ik ook wel eens zien met eigen ogen. En daar ging ie hoor, een echte -zij het hele kleine- slang. Meer een uit de kluit gewassen oorwurm eigenlijk, maar het ging om het idee. Boos hief hij zijn kop op toen we een foto maakten. We waren al gewaarschuwd voor grof wild, maar ik had eigenlijk meer een chagrijnige ree verwacht.
We hadden nog net even tijd voor een bezoekje aan het Kröller-Müller museum voor we Zoon weer op moesten halen, dus dat deden we op de Japanse manier. Als twee speedy's de zalen door dus.
Het werk van Van Gogh blijft me ontroeren door zijn kleurgebruik en hartstochtelijke manier van werken. Als ik voor een van zijn schilderijen sta, beeld ik me in hoe hij ook heel lang geleden voor hetzelfde schilderij stond. Ik herken iets in zijn ongeduld en enthousiasme.
En het prachtige is, de omgeving en de topstukken van het museum lopen zo mooi in elkaar over. Weer buiten leek het alsof we in een kunstwerk fietsten.

Van Gogh had het zo kunnen schilderen.

prentje en de stad

2011-09-27T11:17:00.000-07:00

'Waar denk je aan als ik zeg: ik en de stad? Teken twee gesloten patronen, en een open patroon. De gesloten patronen op gekleurd papier, de open vorm op wit papier. Daarna gaan we ze inscannen.'

Voorzichtig kijk ik naar mijn medecursisten van de vervolgcursus Illustratie en Digitaal. Snappen zij wat er wordt bedoeld? Even voel ik weer het paniekerige gevoel van vroeger op school als ik een rekensom niet snapte.
Gelukkig mogen we bij elkaar aan de grote tafel zitten, en na even rondgekeken te hebben, snap ik wat de bedoeling is.
Ik teken een auto met een caravannetje erachter, en een kerk. Als open patroon een regenwolkje. Niet heel stedelijk. Wat voor een draai zal ik geven aan deze onstedelijke vormen?
Ik voel me weer als een kind die een opdracht niet goed heeft uitgevoerd. Tot ik zie dat mijn buurvrouw een konijn en een spook uitknipt. En opeens realiseer ik het me. Het is een creatieve cursus. Het gaat over mijn gedachten bij een stad. Dat is heel persoonlijk. Misschien heeft mijn buurvrouw samen met haar konijn in de stad gewoond, en zag ze 's nachts spoken.
Voor de derde keer die avond voel ik me een klein kind, maar nu omdat ik denk in cliché-beelden en gehoorzaam gehoor geef aan de opdracht van mijn juf.

We gaan de figuren inscannen, en omzetten in zwart-wit. Vervolgens maken we er een patroon van.
Ik voel me in mijn element. Ik kijk om me heen en zie enthousiaste gezichten. Dit is mijn wereldje. De wereld van illustraties, en van mensen die deze passie delen.

'Ik geef op maandag in dorp X de basiscursus Illustreren, zegt mijn juf terloops.
Ik voel even de grond wegzakken. Ik woon in dorp X. Deze cursus is naast mijn deur. Wat moet ik nu doen? Overstappen? Beide cursussen tegelijk volgen?

wordt vervolgd

prentje en het einde van het seizoen

2011-09-24T10:45:00.000-07:00

De laatste zaterdag van september is niet mijn favoriete zaterdag. Deze dag staat traditiegetrouw in het teken van ons huisje uitruimen en gedag te kussen tot het weer lente wordt. Het seizoen van de camping waar ons huisje staat, loopt van 1 april tot 1 oktober.

En om het nog erger te maken, is het schitterend weer. Wat een rare zomer is het geweest. Met Pasen in bikini, in juli met de kachel aan en nu het officieel herfst is, laat de zon zich weer van haar mooiste kant zien. Maar wij kunnen niet genieten van de zon; er moet gewerkt worden.

De hele middag heb ik een brok in mijn keel die ik maar niet weg kan slikken. Ik weet dat we in april weer kunnen gaan genieten van ons plekje aan zee, maar opeens zie ik zo tegen de herfst en de winter op. Ik zal het moeten doen zonder toevluchtsoord, waar ik naar toe kan rijden als dat nodig is.

Man en ik hebben de taken stilzwijgend verdeeld; hij sluit alles af wat met water en gas te maken heeft, ontkoppelt de buitendouche en zaait het gras opnieuw in. Ik haal de bedden af en trek alle kasten leeg.

We pauzeren alleen even voor een kop thee. De stoelen staan al in het schuurtje, dus ik ga op de wipkip zitten tegenover mijn huisje. Zachtjes wieg ik heen en weer, terwijl ik denk aan afgelopen seizoen. Dat prachtige voorjaar vol beloftes. Die lange zomer vol regen waarin ik het af en toe niet meer zag zitten. Mijn mislukte uitstapje naar het reisbureau, om daarna toch weer terug te keren. En dan toch daarna nog een paar gloedvolle weekenden in het najaar.

Mijn thee is op, het wordt tijd om de deur achter me dicht te trekken. Nog een keer kijk ik om.

Dag lief hartjeshuisje, tot volgend jaar.

prentje en de nieuwe cursus

2011-09-23T07:40:00.000-07:00

Ik begin vanavond met mijn nieuwe cursus 'Illustratie en digitaal', van Kim Welling. Ik heb hier heel veel zin in, want ik heb het afgelopen jaar ontdekt dat mijn hart bij de grafische vormgeving ligt.

Wat ik graag zou willen, is een eigen 'handtekening'. Een tijdje terug was ik vooral bezig met textiele vormgeving. Ik combineerde schilderijen met stofjes, borduurde er een eindje op los, en combineerde knopen met vilt. Ook maakte ik veel hangers. Huisjes waren een terugkerend motief, evenals sprookjes.

Daarna ging ik vooral los met Photoshop. Ik bewerkte de stoffen digitaal, en combineerde ze vaak met verschillende foto's en illustraties.

Niet veel later kwam de retromania in mijn leven, vooral aangestoken door de Hipstamatic. Ik ontdekte de rommelmarkten, en combineerde attributen met oude foto's. Met name het circusthema kwam veelvuldig terug.

Onlangs heb ik een schetsboek gekocht en mooie Copic-stiften, en sindsdien teken ik er weer op los. De schetsen bewerk ik vervolgens digitaal.

Zucht. Die eigen handtekening laat nog even op zich wachten, vrees ik. Ik vind teveel technieken leuk.

Of misschien is de handtekening wel dat ik juist alles door elkaar combineer. Dat maakt het prentje.

prentje en de vroege Sinterklaas

2011-09-21T03:21:00.000-07:00

Sinds de pepernoten weer in de winkel liggen, is Zoon gefocused op de komende Sinterklaas. Uiteraard heb ik hem al meerdere keren verteld dat het nog wel 2,5 maand duurt tot pakjesavond, maar het helpt niet echt als er al een dikke speelgoedfolder op de mat is geploft. Deze folder is zijn bijbel en gaat elke avond mee naar bed. Inmiddels is er een basisverlanglijst, die elke avond gefinetuned wordt. Daar staan dingen op als 'deze wil ik graag, heel graag'.

'Ik heb er voor de zekerheid mijn naam en mijn achternaam op gezet', zei hij van de week zakelijk. 'Dan kan hij niet in de war raken.' Zoon vertrouwde het geheugen van de oude man blijkbaar niet meer helemaal. 'Waar zal ik de lijst neerleggen?'

Twijfelend stond ik voor de lijst. Wat zou geloofwaardiger zijn, dat Sint hem alvast had opgehaald of dat hij er de volgende dag nog zou liggen? Ik besloot 'm mee te nemen.

De volgende ochtend paniek in de tent. 'Waar is mijn lijst?', vroeg Zoon bezorgd. 'Misschien heeft Sint 'm al meegenomen?', opperde ik. Verontwaardigd keek hij me aan. 'Dat kan natuurlijk nog helemaal niet', zei hij. 'Hij is toch nog lang niet in het land? Dat heb je zelf gezegd.' Domme actie van de hulpsint. 'O, ik geloof dat ik 'm ergens anders heb neergelegd', zei ik vaag.

En sindsdien wordt de lijst elke avond bijgewerkt. En ik geniet er van. Want ergens heb ik het vermoeden dat dit wel eens het laatste jaar zou kunnen zijn dat zijn geloof zo rotsvast is.

prentje en de kleurrijke zaterdag

2011-09-18T02:27:00.000-07:00

'Ik zou eigenlijk wel een rozenkelim willen', zei ik 's ochtends tegen Man. 'Maar ze zijn vaak zo duur'. Zoon speelt vaak op de grond, en in het najaar kan het dan wat koud optrekken. En daarnaast vind ik het ook gewoon gezellig, zo'n kleed.

Even later zaten we op de fiets naar de stad. Ik wilde wel weer eens naar de lapjesmarkt, en Zoon had nog wat cadeautjes nodig voor partijtjes. In Utrecht aangekomen scheidden onze wegen, Man en Zoon gingen naar de speelgoedwinkel en ik op stoffenjacht.

Nadat ik over de markt had gelopen, had ik nog wat tijd over voor ik mijn mannen weer zou ontmoeten. Gewoontegetrouw liep ik de Hema binnen.

En vervolgens werd ik een tikkeltje high. Want de nieuwe woonaccessoires waren binnen. Ik zag een rek vol kinderkamerspullen. Geweldige kussens, waarin stempelpatronen gecombineerd werden met borduursels. Ik zwichtte voor een bomenkussen waarvan ik wist dat het geweldig zou staan in Zoon's kamer.

En net toen ik al helemaal blij was van mijn kussen, zag ik mijn rozenkelim. Ok, niet met de hand geknoopt, maar daar was de prijs dan ook naar. Ze hadden ze in twee kleuren. Vertwijfeld stond ik voor het rek. Welke zou ik nou nemen? Ik hoorde mijn telefoon rinkelen, maar stond voor Een Belangrijke Keuze. Ik besloot voor de groene te gaan.

'Waar bleef je nou?', vroeg Man. 'De Hema had de nieuwe woonaccessoires binnen', zei ik, en dan weet hij al genoeg.

Ik kocht nog een bos Dalia's op de bloemenmarkt en fietste met een hoofd vol kleur naar huis.

Laat die herfst nu maar komen.

prentje en de badeend

2011-09-17T10:25:00.000-07:00

'De rollen zijn verdeeld voor de Viering', zei Zoon van de week.
'O ja? En wat ben jij?', vroeg ik geïnteresseerd.

'Ik ben badeend', zei Zoon.

'Badeend, wat leuk', kwaakte ik iets te enthousiast.
'Het is maar een kleine rol, hoor', schokschouderde Zoon.
'Ik moet twee keer "piep" zeggen.
'En toch vind ik het een goede rol', hield ik vol.
'Ach ja', zei Zoon, 'er zijn ook kinderen die geen enkele rol hebben. Dan kun je maar beter badeend zijn.'

Een paar dagen later zit ik in de theaterzaal. De groep van Zoon is als laatste aan de beurt. Daar zit hij, tussen de tijgers en alle andere stoere dieren. Al die tijd heeft hij zijn snavel op, al helemaal in zijn rol.

Het stuk van zijn groep is niet niet helemaal te volgen, maar ik heb toch alleen maar oog voor mijn badeendje.

Hij zegt precies op het goede moment "piep, piep".

prentje en de doperwt

2011-09-14T01:01:00.000-07:00

Zoon is een hele slechte eter. En met slecht bedoel ik ook heel slecht. Als baby en peuter at hij alles, daarna at hij alleen wat met een p begint: patat, poffertjes, pannenkoeken en pizza (wat is dat toch met die p?)
En dan nog onder bepaalde voorwaarden. Zo schoof Zoon laatst in een pizzeria zijn pizza Margarita opzij want 'er zal allemaal ETEN op'. Tja Zoon, kale pizzabodems zoals jij ze het lekkerst vindt, serveren ze vaak niet in restaurants.

Meestal laten we het maar zo omdat hij daarnaast wel goed bruin brood en fruit eet, maar soms krijgen we weer een aanval van opvoedwoede: dan moet hij iets proeven (ook met een p trouwens).

Zo hadden we laatst doperwtjes. Zoon keek er met zijn vertrouwde afkeurende blik naar. '1 doperwt proberen', zei ik streng. Zoon hield zijn handen voor zijn mond en leunde zover mogelijk naar achteren.
Het rare is dat ik mezelf op zo'n moment in een soort helicopterview zie. 'Kijk mij nou eens moeite doen voor 1 doperwt', zoiets. Maar goed, helicopterview of niet, Zoon weigerde nog steeds de doperwt.

'Dan ga je maar naar de gang totdat je de doperwt wil eten', zei ik, ook niet zo goed wetend hoe-te-handelen-in-benauwde-opvoedkwesties. Snikkend zat Zoon op de gang. Verschrikkelijk.

'Zullen we het weer proberen?', zei ik, opgewekter dan ik me voelde. Walgend stond Zoon voor de doperwt. Die er inmiddels inderdaad niet meer zo appetijtelijk uitzag omdat hij niet alleen koud, maar ook geplet was door een val op de grond in de doperwtenstrijd. Maar het was de enige doperwt die we nog hadden, en ik wilde nu niet capituleren. Dat leek me opvoedkundig niet zo verstandig.
Dapper stopte Zoon de doperwt in zijn mond. Ik voelde me een verschrikkelijke moeder. 'Heb je 'm doorgeslikt?', vroeg ik ook nog. Toen dat het geval bleek te zijn, prezen we hem de hemel in. En deden we een spelletje om de avond toch nog positief af te sluiten.

De volgende dag zag ik ergens half onder de struiken een legopoppetje liggen. 'Ach, kijk nou, iemand is zijn legopoppetje verloren', zei ik tegen Zoon. 'Die heb ik gisteren naar buiten gegooid', zei Zoon, toch een beetje schuldbewust. 'Ik was heel boos over die doperwt'.

Was er toch nog een slachtoffer te betreuren in de doperwtenoorlog.

prentje en de rust

2011-09-12T12:46:00.000-07:00

Soms, als ik het bijvoorbeeld heel druk heb op mijn werk, vind ik het heerlijk om in het weekend een beetje rustig aan te doen. Dus toen ik Man in ons huisje aanbood om samen met Zoon naar het zwembad te gaan, kwam dat goed uit.

Na eerst nog wat relaxed te hebben rond het huisje, besloot ik naar het strand te fietsen om bij mijn favoriete strandtentje te lunchen. Ik vind dat geen probleem, om in mijn eentje op een terras te zitten. Als het maar niet zo'n terras is waar iedereen elkaar zit te bespieden en beoordelen. Maar op ons familieterras loop je eerder het risico een overenthousiaste senior naast je te krijgen met een haast dwangmatige behoefte om met iedereen een praatje te maken. Dat gebeurde dus ook.

Ik bestelde een flesje Prosecco en toostte zachtjes op mezelf en mijn vrije middag. De pastasalade die voor mijn neus werd gezet, smaakte prima.
Omdat het zo lekker weer was, maakte ik een lange wandeling langs het strand. Vervolgens liep ik via de duinen terug.

Ik hou van de overgang van de seizoenen. De herfst zit in de lucht, maar de zomer wil nog geen afscheid nemen.

Mijn wandeling eindigde bij mijn huisje. Ik besloot om later maar mijn fiets op te halen bij het strand en na een beker thee was het tijd voor een heerlijke siësta. Toen ik even later gewekt werd door het opgewonden stemmetje van Zoon, was ik er weer bijna klaar voor mijn mama-rol.
Na een verfrissende buitendouche stelde ik Zoon voor om samen mijn fiets op te halen. Hij ging akkoord als hij een ijsje kreeg. Samen zaten we even later op het andere terras dat ons strandje rijk is.

Omdat het seizoen bijna ten einde loopt, heb ik sterk de behoefte om het nog even vast te houden. Dus toen we na het eten erachter kwamen dat we geen toetje hadden, stelde ik Man voor om een dessert bij een van de restaurantjes in ons kustdorpje te nuttigen.

En zo zat ik voor de derde keer die dag op een terras, telkens in een wisselde samenstelling. Ik begon in mijn eentje en eindigde met mijn gezin.

Precies goed voor een late zomerdag in september.

prentje en de internetbestellingen

2011-09-07T06:47:00.000-07:00

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik bestel steeds vaker dingen op internet.

Zo had u nog mijn nieuwste aanwinst van mijn favoriete illustrator Ingela P Arrhenius tegoed: de Zweedse circusfiguren. Tot hun eigen schrik zijn ze op de Nederlandse Parade beland. Maar ze vermaken zich prima hoor.

Echt winkelen, zoals ik vroeger kon, doe ik nauwelijks meer. Het is zo vaak meer van hetzelfde; alle steden beginnen op elkaar te lijken. Dat komt natuurlijk omdat alleen de grootste winkelketens het zich nog kunnen veroorloven om fysieke winkels te hebben. Gelukkig heb je nog af en toe wat kleine zijstraatjes, daar zijn soms nog wat bijzondere winkeltjes te vinden. Maar ook steeds minder, naar mijn gevoel.

Waarschijnlijk komt dat ook omdat mensen steeds vaker webwinkelen. Dus eigenlijk ben ik zelf een van de veroorzakers van het probleem dat ik net schets.

Hmm. Als u me wilt excuseren, ik ga even de stad in.

prentje en de fijne zaterdag

2011-09-05T13:00:00.001-07:00

Omdat Man een bbq in Groningen had, ging ik dit weekend samen met mijn kleine man naar mijn huisje. Het beloofde mooi weer te worden. Nou weet je dat nooit hier, en zeker niet deze zomer, maar we hadden er zin in. Om er optimaal van te genieten, vertrokken we vrijdagavond al.

We worden ongeveer gelijk wakker, Zoon en ik. Ik leg de meegebrachte croissantjes in de oven, en dek ondertussen de tafel buiten. In het zonnetje genieten we vervolgens van de warme broodjes.
Vandaag wordt in ons dorpje, voor de laatste keer dit seizoen, de kofferbakmarkt gehouden. We schuifelen langs de kleedjes. Plots staat Zoon stil. Een voetbaltafel, zijn grote wens. Nou ja, meer een koffietafelmodelletje. 'Twee euro', zegt de man achter het kleedje. We mogen 'm later op komen halen. Dolgelukkig huppelt Zoon aan mijn hand verder.

Thuisgekomen zet ik koffie. Zoon haalt zijn vriendje om te komen spelen met zijn voetbalspel. Genietend van het zonnetje, drink ik mijn koffie op. Even later loop ik door ons dorp. Ik maak een praatje met de eigenaresse van het gekke winkeltje waar ik mijn halve inboedel vandaan heb. Doe boodschappen in de supermarkt. Omdat deze zo klein is, hebben ze van alle producten maar een merk. Dat scheelt veel keuze-stress.

Ik maak hotdogs terwijl de zon steeds feller gaat schijnen. Zoon vraagt of zijn vriendje mee mag naar het strand. Even later fiets ik met twee jongetjes richting zee. Ze vermaken elkaar, terwijl ik eindelijk weer eens de rust vind om een boek te lezen. Even later vertrekken we richting terras.

We blijven tot half 7 op het strand, het blijft maar warm. De jongens zijn continu in zee, die heel rustig is.
Langzaam fietsen we naar ons huisje. Zoon en ik spoelen het zand van ons af onder de buitendouche.
Zoon is uitgenodigd om poffertjes te eten bij zijn vriendje. Ik schenk een glas wijn in, zet het raam open en kook een snelle maaltijd voor mezelf.

Zoon komt vragen of hij met zijn vriendje en zijn moeder naar het dorpsfeest mag. Blij rent hij weg. Ik zet een pot thee en pak een tijdschrift van de stapel die ik van mijn zus heb gekregen. Ik hoor de krekels. Mijn broer, die op hetzelfde veld een huisje heeft, komt een praatje maken.

Het begint donker te worden als ik naar het feestterrein loop. Er speelt een coverbandje. Er dansen wat mensen, kinderen rennen in het rond. En het blijft maar warm.

Als we allemaal moe zijn, lopen we terug naar ons veldje. Ik kruip gelijk met Zoon onder de wol.

Just a perfect day.

prentje en de missende voortanden

2011-09-02T04:18:00.000-07:00

Fietsenrek compleet.

prentje en de stofjes

2011-08-31T12:48:00.000-07:00

Ik kan verliefd worden op een stuk stof. Vooral Scandinavische retro-printjes - oef, wat kan ik daar blij van worden.

In een overenthousiaste bui heb ik eens een naaimachine besteld, sterker nog: ik heb ook nog een naaicursus gevolgd. Maar daar bleek toch niet helemaal mijn talent te liggen.

Maar die liefde voor die stofjes - die bleef. Mijn excuus tegenwoordig om toch stofjes te blijven kopen is dat ik ze gebruik voor mijn ontwerpen.
Nu heb ik een site ontdekt die alleen maar stoere jongensstoffen verkoopt. Kijk, dit soort initiatieven juich ik toe. Er zijn al genoeg blije bloemetjesstoffen op de markt. Voor jongens (of beter gezegd: mama's van jongens) is het toch vaak een beetje sappelen.

Maar ja, dan moet ik ze ook wel daadwerkelijk gaan gebruiken in een ontwerpje, natuurlijk. ~~En niet laten verstoffen.~~

Anders vrees ik dat ik alsnog die laag stof van de naaimachine moet blazen.

prentje en het interieur

2011-08-30T11:12:00.000-07:00

Naast deze blog schrijf ik ook een column in onze wijkkrant. Die, heel toepasselijk, WijKrant heet. Deze krant heeft een nogal lange productietijd, waardoor ik ver van te voren moet bedenken waar ik over ga schrijven. Met de herfst voor de boeg bedacht ik me dat het leuk was om het eens over interieurs te hebben. Ik vind namelijk veel interieurs zo op elkaar lijken. Het ontbreekt vaak aan lef bij het inrichten.
Veel mensen wonen zo serieus. Ik snap best dat niet iedereen blauwe tuinkabouters in zijn tuin wil hebben, maar hè, een beetje eigen persoonlijkheid mag er wel doorheen schemeren.

Maar dat geldt natuurlijk niet voor mijn bloglezers, dat zijn vast allemaal heel creatieve mensen. Het ging me om mijn column hè, in die WijKrant.

Nou ja, eigenlijk had ik gewoon zin om een collage te maken, maar dan moet ik er in dit concept ook een heel verhaal aan breien. Dat concept (1 foto/1 verhaal) heb ik mezelf opgelegd, daar kan ik ook zo weer vanaf natuurlijk. Maar deze beperking dwingt me wel vaak tot creatief denken.

De reden dat ik extra geïnspireerd was vandaag, kwam door mijn werk. In mijn baan als beeldredacteur van een blad mag ik foto's en illustraties uitzetten. En vandaag kreeg ik zulke geweldige illustraties terug, dat ik zelf ook zin had om wat te maken.

En u had de geborduurde schilderijen nog van me tegoed, dus ik dacht: laat ik het eens even leuk aankleden.

Wonen à la prentje.

prentje en hartje

2011-08-28T12:46:00.000-07:00

En als er dan zo'n moment is, zo'n moment dat Zoon niet weg is te slaan achter de tv waarop die verschrikkelijke iCarly met haar geschreeuw mijn huis domineert, Man zijn eigen dingen aan het doen is, de regen met bakken uit de hemel valt, ik even geen zin heb om mijn zegeningen te tellen, zo'n moment dus, dat ik alleen maar mijn sleutels hoef te pakken, in de auto kan stappen, om ruim een uur later te arriveren bij mijn hartjeshuisje. Waar de zon ook nog eens schijnt.

En dan zet ik de waterkoker aan, pak mijn rood-met-witte-stippen-theepot en til mijn ligstoel uit het schuurtje. En na een beker thee pak ik mijn fiets en rij het mooiste fietspad van Nederland af, dat pal langs de zee loopt ~~en vergeet ik dat ik ook terug moet, met wind tegen~~. En als mijn hoofd dan helemaal is leeggewaaid ~~en ik nat geregend ben door dat ene venijnige buitje~~, pas dan overweeg ik hoe laat ik terug zou gaan naar huis. Mijn andere huis, waar Zoon eindelijk de tv heeft uitgezet en samen met Man een spelletje aan het doen is.

En dan kan ik er weer tegen.