prentje en de ode aan imperfectie

Mijn eerste studiejaar van mijn opleiding Grafische Vormgeving loopt ten einde.
Gisteren had ik de laatste les fotografie van dit jaar.
'Wat is een goede foto?', vroeg mijn docent nog maar eens een keer.
'Als het schuurt', antwoordde ik, zonder er eigenlijk over na te denken.
'Maar een foto die esthetisch heel mooi is, is toch ook goed?', vroeg een van mijn klasgenoten.
'Die is saai', flapte ik er uit. (Misschien moet ik wat meer mijn mond houden in de les).

Het onderwerp loopt eigenlijk als een rode draad door mijn leven.
Ik realiseerde me weer eens ten volle dat het zinloos is perfectie na te streven.
Schoonheid zit niet in perfectie, maar in imperfectie.
Mensen met een vlekje, een verhaal, een kwetsbaarheid, zijn in mijn ogen veel interessanter om naar te luisteren en te kijken dan mensen die alleen maar aan de buitenwereld het perfecte plaatje laten zien.
'Hoe gaat het?' 'Goed, en met jou?' 'Ook goed'. Einde gesprek.
Hoe veel waardevoller is het om eens toe te geven dat het allemaal niet zo lekker loopt? En dat er dan een echt gesprek ontspint, waarin we open kunnen zijn over onze strubbelingen en elkaar kunnen steunen?
Maken we elkaar allemaal niet een beetje gek met onze foto's op Facebook van geslaagde feestjes, onze blogs vol perfecte huizen en kinderen? En ja, ik weet het, ik doe daar zelf ook aan mee. Ik presenteer mijn leven online ook net iets mooier dan de werkelijkheid.
Maar nogmaals, is het niet veel boeiender om de maskers een klein beetje te laten zakken en elkaar recht in de ogen te kijken? En samen te lachen om de struggle die het leven soms is?
De schoonheid te zien in de dingen die anders gaan dan je had gepland?

Als kind had ik een foto uit de krant geknipt van een echtpaar die ergens in een hoekje de geplande compositie ongelofelijk staan te verpesten met hun komische koppies. De foto heb ik jarenlang bewaard, om me er aan te herinneren dat de foto juist waardevol is geworden door dat onverwachte moment.
Toen ik zelf net door mijn eigen foto's bladerde, kwam ik bovenstaande foto tegen.
Ik had met mijn telefoon foto's gemaakt op het strand - blij kindje in de bolderkar - en opeens zit deze meneer ertussen, waarvan ik geen idee heb wie het is. Misschien heeft er iets op de telefoon gelegen, of heeft Zoon op het knopje gedrukt; ik zou het niet weten.

En elke keer als ik de foto zie, moet ik weer even glimlachen.
En leert het me om de imperfectie te koesteren.

prentje en het Pinksterweekend

Zoon en ik vertrokken samen naar de kust om het Pinksterweekend in ons kabouterhuis door te brengen. 

Hoe dichter we bij zee kwamen, hoe bewolkter het werd.  

Maar op de een of andere manier vond ik dat niet zo erg.

Gelukkig hadden de vriendjes van Zoon zich ook niet laten afschrikken door het weer.
Met als gevolg dat Zoon niet meer van het terrein was af te slaan.
Ik fietste daarom alleen naar het dorpje verderop.
Langs de houten huizen aan de duinenrand.
Voorbij het kraampje waar je zelf geld in een kluisje mag stoppen als je een bosje bloemen meeneemt.
Ik slenterde over de kofferbakmarkt, maar vond niets dat me kon bekoren.
In de dorpssupermarkt verzamelde ik de ingrediënten voor Zoon's favoriete weekendmaaltje; pannenkoeken met aardbeien.
Met mijn fietstassen vol boodschappen reed ik terug over het schelpenpad.    

Ik kreeg de jongens zover om mee te gaan maar het strand.
Ze bouwden een fort en ik keek naar de zee.
Altijd dezelfde zee, en toch elke keer weer anders.

Onze strandtent was ondanks het weer redelijk vol.
Ik bestelde warme chocolademelk met slagroom.
Had ik dat ooit eerder besteld in mei?

Zoon ontdekte een automaat vol kauwgomballen en echte gouden ringen.
Stond die er altijd al?
Ik gaf Zoon een euro die hij inwisselde voor twee muntjes van 50 cent.
Hij trok een ring uit de automaat en liet hem ons zien.
Voor zijn Verloofde, sprak hij trots, zijn ogen glanzend van voorpret.
En nu een voor jou, mama.
Het apparaat maakte hetzelfde geluid als ik me nog kon herinneren toen ik acht jaar was.
Sommige geluiden vergeet je nooit.
Ik schoof de ring om mijn vinger.

We liepen langzaam terug, het begon steeds harder te waaien.
Ik zette de kachel wat hoger in het huisje en pakte mijn boek.

Het leven in het huisje aan zee kent een eigen ritme.
Alles is hetzelfde.

En toch is alles anders.

prentje viert immer Urlaub

Ellen Vesters en ik zaten bij elkaar in de klas bij 'juf' Kim Welling die ons onderwees in de wereld van illustratie en digitale technieken. Ellen en ik hadden wel wat overeenkomsten, allebei ooit psychologie gestudeerd (nou moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat zij het ook daadwerkelijk heeft afgemaakt en ik naar de journalistiek ben uitgeweken) en ook onze liefde voor illustratie hadden we gemeen.
Dat schept een band, hè.

Hoe dan ook, we verloren elkaar niet uit het oog en daarom wist ik ook dat Ellen de afgelopen maanden bezig was om haar grote droom te verwezenlijken: haar eigen 'illustratie en concept store' Immer Urlaub. Gisteren was de officiële opening.

Mensen die ondanks tegenslagen en economische ellende toch hun grote droom najagen, zijn voor mij Helden. En helemaal als ze dan ook nog zoiets gaafs starten als een 'illustratie en concept store'.
Ellen beschrijft het heel mooi in een interview: 'Als psycholoog raadde ik altijd mensen aan hun droom te volgen. Het werd tijd dat ik dat zelf ook eens ging doen'.

Enfin, de opening dus. Ik vond het een tikkie spannend omdat ik er alleen naar toe ging, maar kwam gelukkig de halve blogwereld tegen. Dus dat was weer even fijn bij praten met onder andere Anki (Zilverblauw) en Iris (Enigheid).

En de winkel zelf oogt als een snoepwinkel met alleen maar fijne spullen. En daarnaast is het ook nog gewoon een werkplek voor Ellen en haar creatieve collega's.

Just follow your dream.

Volgens mij wordt het eens tijd dat ik dat zelf ook ga doen.

 

 

De creatieve werkplaatsen op de foto's hierboven zijn van: 

Webontwerp Bas Verweij  -  www.thisafternoon.nl

Object ontwerp Harmke Koning  - www.harmkekoning.nl

Interieur ontwerp Marieke van Proosdij  -  www.pimpelwitstyling.blogspot.nl

Illustratie Renée Gubbels  -  www.reneegubbels.nl

Illustratie Rosa van der Kamp  -  www.rosavanderkamp.nl

Illustratie Femke Veltkamp  -  www.femkeveltkamp.nl

Illustratief ontwerp Welmoet de Graaf  -  www.welmoet.nl

Grafisch ontwerp Roy Verhaag  - www.roverhoofdman.nl

Grafisch ontwerp Leentje van Wirdum  - www.lenaleen.nl

Conceptstore Urlaub Ellen Vesters  -  www.immerurlaub.nl

prentje en het work in progress

... bezig met het ontwerpen van een kaartje. Druk zoekend naar mijn eigen 'handschrift'.

Binnenkort meer!

prentje en de stadsgeluiden

Ik was onlangs met Zoon in de bieb, en terwijl hij op zoek was naar Mees Kees, viel mijn oog op het boek Echo van Stan van Steendam. Stan is een Belgische vormgever en heeft een fantastisch grafisch boek afgeleverd.
Het boek verbeeldt op een mooie manier alle geluiden die het jongetje Tuur tegenkomt in de stad.
Eigenlijk is Echo een typografisch feestje in kinderboekvorm.

En net toen ik over dit boek wilde schrijven, zag ik toevallig dit filmpje op Facebook.

Nou, hoe toevallig is dat?
(Soms is het zo jammer om een biebboek weer in te moeten leveren.)

prentje en Moederdag

Ik hoorde ze al rommelen in de keuken, maar bleef braaf in bed liggen.
Het is immers Moederdag, en daar heeft Zoon uitgesproken ideeën over.
Zoals ontbijt op brengen.

Daar kwamen ze aan hoor. 'Ik heb wel vijf cadeautjes voor je', brulde Zoon.
Het eerste cadeau waakte over ons ontbijt, een mama van piepschuim met hele lange vingers.
'Zelf verzonnen en gemaakt in de Uitvinderij van de Spelerij', zei Zoon trots.

Vervolgens rommelde hij wat in zijn schooltas, die al sinds het begin van de meivakantie werkeloos beneden staat.
'Je broodtrommeltje?', vroeg ik verbaasd, 'heb je soms weer koekjes gebakken?'
Maar nee, daar zaten alleen nog de korstjes in van twee weken geleden.
Foutje van het Moederdagcomité.

Zoon herpakte zich snel met het cadeau dat hij op school had geknutseld.

(Duidelijk gemaakt door een jongetje; die gaat natuurlijk geen vlinders en bloemen inkleuren). 

'Ik heb ook een tekening van je gemaakt', zei Zoon.
Hij haalde er een tekening uit van Sponge Bob in vol ornaat.
'O, die zat zeker ook nog in mijn tas', mompelde hij verlegen.

Al snel had hij de goede tekening te pakken:

 'En dan heb ik ook nog deze'. Ik kreeg een klein armbandje in mijn handen gedrukt.

'Heb je die voor mij gekocht?', vroeg ik opnieuw verbaasd.
'Eigenlijk gevonden op het schoolplein', antwoordde Zoon schoorvoetend.
'Maar moet je die dan niet naar Gevonden Voorwerpen brengen?'
'Daar kijkt toch nooit iemand!', sprak Zoon verontwaardigd.
'Ik heb ook nog een schilderij voor je gemaakt, maar die is nog niet droog.'
'Lieverd, ik vind het nu al een fantastische Moederdag', zei ik snel.

Mocht iemand nu een armband met poesjes kwijt zijn, laat het ons weten.

prentje in de Spelerij

'Laten we iets leuks doen in de meivakantie met de kinderen', stelde vriendin M voor. Dat leek me een goed plan. Ik had vriendin M te lang al niet gezien.

We spraken af voor vandaag. Nu waren de voorspellingen heel Hollands; het kon regenen, maar de zon kon ook gaan schijnen. Ideaal weer voor de Spelerij, zei ik tegen vriendin M. Ik was daar vorig jaar al een keer geweest, en Zoon en ik waren het er over eens: de Spelerij was de vetste speeltuin die je maar kon bedenken. Alle speeltoestellen zijn namelijk kunstwerken die je zelf moet bedienen. Hier geen volautomatische attracties waarvoor je eerst anderhalf uur in de rij moet staan: bij de Spelerij moet je zelf aan de bak. En als het regent, ga je naar de Uitvinderij. Daar kun je figuurzagen, een bootje knutselen, of spatschilderijen maken. Enfin, bekijkt u vooral even het filmpje op de site; het valt nogal lastig uit te leggen. Maar neemt u van mij aan: dit is een geweldig uitje voor u en de kinderen.

Na een fijne dag keek ik in de achteruitkijkspiegel naar Zoon die zoet op de achterbank zat.
'Ik ben zo trots op je', kon ik niet nalaten om te zeggen.
'Waarom?', vroeg Zoon.
'Omdat je zo'n leuke knul bent', antwoordde ik.
'Je kunt beter trots zijn op jezelf', zei Zoon.
'Dat probeer ik ook', antwoordde ik zacht.

Maar ik weet niet zeker of Zoon dat heeft gehoord.
Dat geeft ook niet.

Eigenlijk zei ik het tegen mezelf.